คอกม้าถ่าลามีขนาดมหึมา มีม้าอยู่ถึงสองหมื่นห้าพันกว่าตัว ในจำนวนนี้เป็นม้าศึกได้ราวหนึ่งหมื่นสองพันกว่าตัว ฝูงม้าจำนวนมหาศาลเช่นนี้เคลื่อนพลลงใต้พร้อมกัน ภาพความยิ่งใหญ่ตระการตาย่อมนึกออกได้
ในช่วงแรก ทาสเลี้ยงม้าบางส่วนไม่ยินยอมร่วมมือ เพราะความหวาดกลัวหรือเคยชินกับการเชื่อฟังหูเจี๋ย บางคนถึงขั้นนำหน้าโห่ร้องต่อต้าน
เวลากระชั้นชิด เฉินเว่ยสิงไม่มีเวลามากพอจะโน้มน้าวอย่างอดทน ดวงตาเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ ปราศจากความลังเล สั่งการทันทีว่า “ฆ่า!”
ทหารใต้บังคับบัญชายกดาบฟันฉับ ศีรษะทาสเลี้ยงม้าที่นำหน้าต่อต้านกว่าสิบคนร่วงลงพื้นในชั่วพริบตา เลือดอุ่นร้อนกระเซ็นเปื้อนผืนหญ้า ทั้งยังกระแทกแนวป้องกันทางจิตใจของทาสเลี้ยงม้าที่เหลืออย่างรุนแรง
การฆ่าไก่ให้ลิงดูที่เฉียบขาดรุนแรงนี้เห็นผลในบัดดล ทาสเลี้ยงม้าที่เหลือถูกวิธีนองเลือดทำให้หวาดผวาจนวิญญาณแทบหลุดลอย ต่างคนต่างหน้าซีดราวกับดิน ตัวสั่นงันงก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงต่อต้านอีก
เฉินเว่ยสิงกวาดตามองกลุ่มคนที่ตื่นตระหนกสุดขีดด้วยแววตาเยียบเย็น พลางตะโกนเสียงดัง “บัดนี้ ข้าให้พวกเจ้าเพียงสองทางเลือก หนึ่งคือข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด แล้วเราจะต้อนม้าไปเอง สองคือพวกเจ้ายอมเดินทางลงใต้พร้อมฝูงม้า เข้าสู่ดินแดนต้าโจวของเรา ตราบใดที่พวกเจ้าตั้งใจเลี้ยงม้าให้เรา ข้ารับประกันว่าในภายภาคหน้าพวกเจ้าจะมีข้าวกิน มีชีวิตรอด!”
คำพูดนี้ผ่านการแปลของลูกน้อง แจ่มชัดเข้าสู่หูของทาสเลี้ยงม้าทุกคน
พวกเขาตกอยู่ในความเงียบงันก่อน หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา กระวนกระวาย ตลอดจนความสับสนงุนงงต่อโชคชะตาที่ไม่อาจล่วงรู้