"เชิญอ๋องระงับโทสะ!"
ทันใดนั้น บัณฑิตหน้าขาวที่เงียบนิ่งอยู่ข้างกายอานอ๋องก็เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นไม่เร่งรีบ
ชายผู้นี้อายุราวสามสิบ ใบหน้าขาวสะอาด ดูท่าทางอ่อนแอบอบบาง แต่แววตาที่เงยขึ้นเป็นครั้งคราวกลับวาววับด้วยแววเย็นเยียบดุจงูพิษ
"โธ่ ท่านอาจารย์ ท่านก็เห็นอยู่!" อานอ๋องเอ่ยด้วยความเดือดดาล "ข้าเลี้ยงดูพวกมันมานานปี สิ้นเปลืองเสบียงและเงินทองไปนับไม่ถ้วน พอยามคับขันกลับไร้ความสามารถถึงเพียงนี้!"
บัณฑิตผู้นั้นคลี่พัดในมือเบาๆ ทำท่าราวกับถือไพ่เหนือกว่า เอ่ยยิ้มๆ ว่า "อ๋องโปรดระงับโทสะเพียงชั่วคราว ตามที่กระผมเห็น ทหารจากกองพันเหล่านี้ที่เสียแม่ทัพกะทันหัน ตกอยู่ในภาวะโกลาหลแล้วถูกหลิงชวนรวบรวมอย่างเร่งรีบ มันก็เป็นแค่กองกำลังรวบรวมชั่วคราว ขวัญกำลังใจยังไม่เข้มแข็ง กำลังรบมีจำกัด แนวป้องกันระหว่างทางของเรามั่นคงดุจศิลาผา พวกมันเกรงว่าต่อให้ถึงกำแพงเมืองติ้งโจวก็ยังมองไม่เห็น!"
"ถึงกล่าวเช่นนั้น แต่สุดท้ายมันก็เป็นการเพิ่มตัวแปร!" อานอ๋องเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย "เรื่องทางนี้อีกไม่นานก็ปิดไม่อยู่ หากกองหนุนราชสำนักจากโยวโจว จิ้นชวน จิงหนานและที่อื่นๆ ได้สติขึ้นมา พวกเราจะถูกตีกระหนาบทั้งหน้าและหลัง! ต้องยึดเมืองติ้งโจวให้ได้โดยเร็วที่สุด ถึงจะได้ช่องหายใจ!"
บัณฑิตได้ฟังดังนั้น มุมปากยกยิ้มอย่างยากจะหยั่งถึง หุบพัดลง "อ๋องอย่าเพิ่งร้อนใจ! ตามการคำนวณเวลา เมื่อวานนี้เสบียงในเมืองติ้งโจวก็หมดสิ้นแล้ว อย่างช้าที่สุดก่อนตะวันตกดิน อ๋องจะต้องได้เข้าครองเมืองติ้งโจวเป็นแน่!"
เนิ่นนานต่อมา โทสะของอานอ๋องจึงสงบลงบ้าง ถามว่า "ทางอื่นๆ มีข่าวแว่วมาบ้างหรือไม่?"