“องค์หญิงโปรดรักษาพระองค์! เฮ่อจือจะสู้ตายเพื่อส่งพระองค์ไปถึงหุบเขาจินเชวี่ย!” เฉาหลู่มองนางเป็นครั้งสุดท้าย แววตาสับสนซับซ้อน จากนั้นจึงนำทหารคนสนิทไม่กี่นายหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับกองทัพไล่ล่าที่หลั่งไหลมาเหมือนกระแสคลื่นอย่างไม่คิดชีวิต พุ่งเข้าใส่ด้วยความสิ้นหวัง
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว……”
สิ่งที่ตอบรับการบุกเข้าใส่ด้วยความห้าวหาญของพวกเขา คือห่าฝนลูกธนูอันเย็นเยียบ
ทหารคนสนิทหลายนายถูกยิงเป็นเม่นในชั่วพริบตา ร้องโหยหวนร่วงหล่นจากหลังม้า
ตัวเฉาหลู่เองก็ถูกธนูเสียบสามดอก แต่ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เขาเกาะอานม้าไว้แน่น ยังคงส่งเสียงคำรามพุ่งไปข้างหน้า
ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะประจัญบานระยะประชิด ร่างหนึ่งที่ว่องไวก็พุ่งพรวดขึ้นจากหลังม้าที่ควบอยู่ด้านข้าง นั่นคือเมิ่งเจา
เขาเหมือนพยัคฆ์ที่ตะครุบเหยื่อ ทะยานกลางอากาศ เท้าข้างหนึ่งอัดแน่นด้วยพลังมหาศาล ถีบเข้าเต็มอกของเฉาหลู่!
“ตึง!”
เสียงทึบดังขึ้น ร่างของเฉาหลู่เหมือนว่าวขาดสายลอยเคว้งจากหลังม้าไปตามเสียงนั้น กระแทกพื้นหญ้าอันหนาวเหน็บอย่างแรง
เขาดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ลูกธนูที่เสียบทะลุน่องทำให้เขาไม่อาจยืนได้เลย
“จับตัวไว้!” หลิงชวนเอ่ยเสียงเยียบเย็น ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก
ทหารคนสนิทสองนายลงจากม้าอย่างรวดเร็ว ใช้เชือกมัดเฉาหลู่ที่บาดเจ็บสาหัสไว้แน่นหนา
ในเวลาเดียวกัน เนี่ยซิงหานก็โก่งคันศรอีกครั้ง ยิงถูกม้าศึกใต้หว่างขาของหัวหน้าทหารคนสนิทเฮ่อจือล้มลงอย่างแม่นยำ
แมลงวันนำทหารคนสนิทหลายนายเข้าตะครุบทันที เฮ่อจือยังคิดจะชักดาบออกมาต่อต้าน แต่ก็ถูกดาบปวงชนหลายเล่มฟันพร้อมกันในบัดดล สิ้นใจคาที่