แรงกระแทกมหาศาลทำให้แขนของผู้คุ้มกันคนนั้นปวดชาไปหมด ทว่าลูกเกาทัณฑ์แม้จะถูกสกัดไว้ แต่กลับไม่หยุดนิ่ง ทะลุผ่านโล่ พลังที่เหลือยังคงผลักดันมันต่อไป พุ่งเข้าใส่เกราะอกของผู้คุ้มกันอย่างรุนแรง!
“พรวด!”
เสียงอู้อี้ดังขึ้นอีกครั้ง! แผ่นเกราะเหล็กอย่างดีก็ยังไม่อาจต้านทานการโจมตีถึงตายนี้ได้หมด หัวเกาทัณฑ์ฝืนทลายการป้องกัน แม้จะเป็นช่วงปลายของเกาทัณฑ์ที่หมดแรง แต่ก็ยังคงฝังลึกเข้าไปในอกถึงสองชุ่นกว่า!
“อ๊าก!” ผู้คุ้มกันคนนั้นส่งเสียงครวญครางอย่างทรมาน ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง โลหิตแดงฉานอาบชุดเกราะในชั่วพริบตา
เขากัดฟันแน่น ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกอดคอม้าศึกไว้ ถึงประคองตัวไม่ให้ร่วงหล่น
ผู้คุ้มกันอีกคนด้านหลังเห็นดังนั้น ลูกตาแทบถลน ไม่ลังเลที่จะกระตุ้นม้าเข้าไป หมายจะอุดช่องว่างป้องกันที่เกิดขึ้น
“ฟิ้ว……”
ทว่าเกาทัณฑ์ที่สองของเนี่ยซิงหานราวกับเครื่องรางเร่งวิญญาณ ตามมาติด ๆ! เกาทัณฑ์นี้ เขาไม่มุ่งสังหารผู้คุ้มกันอีกต่อไป เป้าหมายพุ่งตรงไปยังข้อขาหน้าของม้าศึกที่เด็กสาวซึ่งถูกอารักขาอย่างแน่นหนาขี่อยู่!
ต้องรู้ว่าในยามที่ม้าศึกกำลังวิ่งพล่าน การจะยิงโดนขาม้าได้นั้น ฝีมือธนูต้องสูงส่งอย่างยิ่ง
ทว่าสำหรับเนี่ยซิงหานแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องยากเย็นแม้แต่น้อย
ลูกเกาทัณฑ์เสียบเข้าขาม้าอย่างแม่นยำ ม้าศึกส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ขาหน้าทรุดลง ร่างมหึมาเสียสมดุลทันที จวนเจียนจะล้มกระแทกพื้นเบื้องหน้าอย่างแรง!
ชั่วขณะคับขัน เฉาหลู่ที่อยู่ข้าง ๆ แสดงฝีมือขี่ม้าและปฏิกิริยาอันน่าตกตะลึง เขาใช้สัญชาตญาณล้วน ๆ มือหนึ่งจับอานม้าไว้แน่น โน้มกายออกไปทางด้านข้างท่ามกลางการควบม้า