ฮูหยินพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาราวกับกลีบดอกไม้บนริมฝีปาก แววตาคมคายฉายแววของหญิงค้าขายที่เฉียบแหลมผสมความออดอ้อนของสตรี "ในเมื่อแม่ทัพมีเจตนาจริงใจเช่นนี้ ข้าน้อยก็ขอรับไว้ด้วยความซาบซึ้ง เช่นนั้นตามที่แม่ทัพว่ามา หนึ่งส่วน"
นางยกถ้วยชากระเบื้องขาวขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวงามดุจหยก กิริยางามสง่าจิบน้ำชาแผ่วเบา แล้ววางถ้วยลง สายตาเป็นประกายมองมายังหลิงชวน น้ำเสียงแฝงความชื่นชมจากใจ "แม่ทัพช่างเด็ดขาดนัก เพียงเวลาแค่สองเดือน ก็พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในเมืองอวิ๋นโจวได้ถึงเพียงนี้ วิธีการและความห้าวหาญเช่นนี้ น่าคารวะยิ่งนัก"
หลิงชวนกลับส่ายหน้า คิ้วเข้มขมวดด้วยความหนักใจ ถอนหายใจ "ฮูหยินชมเกินไปแล้ว ที่ข้าทำเช่นนี้ เป็นเพียงทางออกเดียว ต้องหักด่านถางทาง ไม่เหลือที่ถอย ตระกูลขุนนางใหญ่รากฝังลึก กลายเป็นมะเร็งร้ายของราชวงศ์ หากไม่ใช้ยาขนานแรงเข้าจัดการ ปล่อยให้พวกมันกัดกร่อนรากฐาน ใต้หล้านี้... ก็จะตกอยู่ในอันตรายถึงขีดสุด เกินเยียวยาแล้ว"
ฮูหยินฟังแล้ว ดวงตางามใสราวหยั่งรู้จิตใจ จ้องมองเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ ถามเสียงเบา "ฟังที่แม่ทัพกล่าว คิดว่า... จักรวรรดิต้าโจวยังมีวาสนาพอที่จะพลิกฟื้นได้หรือ"
หลิงชวนยิ้มน้อยๆ ไม่ตอบตรงๆ ตอนนี้เขาคุมกองกำลังหนักอึ้ง บางคำพูดจึงไม่สะดวกจะโพล่งออกมาตรงๆ เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
ฮูหยินกลับไม่คิดจะปล่อยประเด็นนี้ไป หยุดเล็กน้อยก่อนลดเสียงลงอีกนิด "คนก่อนที่พยายามจะประคองฟ้าที่กำลังถล่ม กอบกู้จักรวรรดินี้ คือแม่ทัพใหญ่ซูแห่งชายแดนใต้ ซึ่งก็คือท่านพ่อตาของท่านแม่ทัพที่ยังไม่เคยพบหน้า ชะตากรรมสุดท้ายของเขา... แม่ทัพคงรู้ดี"