หลิงชวนลุกขึ้นผลักนางออกห่าง กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าทำเพื่อเอาชีวิตรอด ข้าสัญญาว่าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าจงจำไว้ ระหว่างเราไม่มีทางเป็นไปได้ เจ้าคือองค์หญิงหูเจี๋ย ข้าคือแม่ทัพต้าโจว ยิ่งกว่านั้น ข้ามีภรรยาแล้ว หากยังพัวพันกันต่อไป จะนำหายนะมาสู่เราทั้งสอง!”
เมื่อเห็นหลิงชวนเคร่งขรึมถึงเพียงนี้ แววตาขี้เล่นในดวงตาของทั่วปาชิงหลวนก็ถูกแทนที่ด้วยความเฉลียวฉลาด
“ได้ ข้าจะไม่รบเร้าเจ้าก็แล้วกัน!” ทั่วปาชิงหลวนมีสีหน้าเย็นชา แฝงด้วยความผิดหวังและความน้อยใจเล็กน้อย หยุดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เฉาหลู่เล่า เป็นอย่างไรบ้าง?”
“เขาฟื้นแล้ว รอให้เขาหายดี ข้าจะปล่อยเขากลับไป!” หลิงชวนตอบ
ทั่วปาชิงหลวนดูเหมือนไม่สนใจว่าหลิงชวนจะจัดการกับนางอย่างไร เอ่ยปากถามว่า “ข้าขอพบเขา!”
“ได้!” หลิงชวนพยักหน้า กล่าวว่า “คืนนี้ข้าจะให้คนพาเขามาส่ง!”
“ข้าจะพบเขาเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของทั่วปาชิงหลวนเด็ดเดี่ยว ในดวงตามีความหยิ่งยโสที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ ทำให้หลิงชวนรู้สึกว่าตนเองต่างหากที่เป็นเชลย
“ได้! ข้าจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้!” ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องไป
ไม่นานนัก แมลงวันและพรรคพวกก็ใช้รถม้าคันหนึ่งนำตัวเฉาหลู่มา ที่พักของเฉาหลู่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก เพียงแต่เพื่อไม่ให้เปิดเผยตัวตน ยังคงคุมขังแยกเดี่ยว
ครู่ต่อมา เฉาหลู่ก็เดินออกมา เขาใช้มือข้างหนึ่งทาบอกทำความเคารพหลิงชวน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “คารวะแม่ทัพที่ไว้ชีวิต บัณฑิตขอวิงวอนให้แม่ทัพปฏิบัติต่อองค์หญิงด้วยดี น้ำใจนี้เฉาหลู่จะจารึกในใจ หากมีโอกาสจะต้องตอบแทน!”