มือสังหารผู้นั้นรูปร่างปานกลาง ใบหน้าตอบไม่มีเนื้อ ดวงตาทรงสามเหลี่ยมฉายแววเย็นเยียบดุจอสรพิษท่ามกลางม่านฝน
แม้ดาบศึกยังปักคาหน้าอกของตน เขากลับแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ฟันสองแถวที่โลหิตย้อมแดงยิ่งดูน่าสะพรึงภายใต้แสงสลัว
หลิงชวนพยายามชักกระบี่ แต่กลับรู้สึกราวกับใบกระบี่ถูกคีมเหล็กหนีบแน่น รอยยิ้มบนใบหน้ามือสังหารยิ่งอำมหิตขึ้น ราวกับกำลังเสวยสุขกับความเจ็บปวดเสียดแทงถึงไขกระดูกนี้
แววตาหลิงชวนเย็นวาบ ข้อมือออกแรงหมุนด้ามกระบี่กะทันหัน พร้อมเสียงกระดูกแตกแหลกที่ฟังแล้วเสียวฟัน อกของมือสังหารถูกบดขยี้จนทะลุ เลือดเนื้อผสมกับเศษเครื่องในพุ่งกระจาย
ดาบศึกหลุดจากการพันธนาการในที่สุด พาเอาเศษเนื้อปนเลือดกระจายกลุ่มหนึ่ง
แต่ทว่าในชั่วจังหวะว่างนั้น เสียงลมพริ้วผ่านจากเบื้องหลังก็ดังมา
หลิงชวนหมุนตัวฉับพลัน เห็นเพียงเงาสีดำสายหนึ่งในม่านฝนพุ่งเข้าใส่ราวภูตผี ปลายเท้าแตะเบา ๆ บนกิ่งไม้ รูปร่างคล่องแคล่วผิดมนุษย์
ผู้นั้นยกมือซ้ายขึ้นเล็กน้อย แสงเย็นวาบในแขนเสื้อ เข็มเหล็กยาวเรียววาบหนึ่งฉีกม่านฝน มุ่งตรงสู่กลางคิ้วของหลิงชวนอย่างเงียบเชียบ
เข็มเหล็กมาเร็วรี่ แทบยากจะสังเกตเห็น กลิ่นอายแห่งความตายเย็นวาบปกคลุมร่างหลิงชวนในพริบตา
"ติ้ง!"
ในเสี้ยววินาทีคับขันเข้าตาจน เกาทัณฑ์เหล็กหนึ่งดอกพุ่งฉีกอากาศมาถึง กระทบโดนเข็มเหล็กอย่างแม่นยำ กระแทกให้กระเด็นไป เนี่ยซิงหานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ห่างออกไปยี่สิบก้าว สายธนูยังสั่นไหว แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
ทว่าวิกฤตยังตามมาติด ๆ กระบี่เรียวยาวในมือเงาสีดำนั้นแทงมาถึงเสียแล้ว ปลายกระบี่ฉีกหยาดฝน ชี้ตรงสู่กลางอกหลิงชวน เร็วเสียจนหายใจไม่ทัน