ครั้งนี้ หวังฮูหยินผู้ดูแลหอหิมะวสันต์มิได้ปรากฏตัว มีเพียงพนักงานในร้านคอยต้อนรับทุกคนตลอดงาน อย่างไรก็ตาม ค่ำคืนนี้ภายในหอหิมะวสันต์นอกจากคนไม่กี่โต๊ะของพวกเขาแล้ว ก็หาได้มีแขกอื่นไม่ ล่วงหน้าไปแล้วว่ามีการบอกกล่าวไว้ก่อน
ในระหว่างงานเลี้ยง เจียงไหลกับเฉิงเยี่ยนยกจอกสุรามาคารวะตรงหน้าหลิงชวน
ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยกถ้วยสุราขึ้นสูง ทุกสิ่งอยู่ในความเงียบ
หลิงชวนหัวเราะอย่างเปิดเผย ดื่มกับทั้งคู่จนหมดถ้วย
แล้วกวาดตามองทั้งคู่ กล่าวอย่างลึกซึ้งกินใจว่า "เจ้าสองคนคือแขนซ้ายขวาที่ท่านแม่ทัพใหญ่เลือกให้ข้า บุ๋นคนหนึ่ง บู๊คนหนึ่ง ล้วนเป็นเสาหลักในกองทัพอวิ๋นโจวของข้า ข้าหลิงชวนแม้ไม่กล้าอวดอ้างว่ารู้จักใช้คนเก่ง แต่ก็มิใช่คนใจคอคับแคบ ต่อจากนี้ภารกิจอีกมากน้อยคงต้องพึ่งพาเจ้าทั้งคู่!"
คำพูดนี้ เหมือนจะให้กำลังใจและยกย่อง แต่จงใจเอ่ยคำว่า 'ท่านแม่ทัพใหญ่สั่งมา' ให้เด่นชัด นัยยะลึกซึ้งในนั้น ทั้งคู่ย่อมเข้าใจแก่ใจ
ส่วนประโยคท้ายก็ยิ่งบอกให้รู้ว่า เรื่องในอดีตผ่านไปแล้วราวกับเมฆหมอก เขาหลิงชวนจะไม่เก็บมาใส่ใจอีก ต่อไปจะปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม มอบหมายงานสำคัญให้
ทั้งคู่มีขอบตาแดงเรื่อ โค้งคำนับหลิงชวน "จะไม่ทรยศความไว้วางใจของท่านแม่ทัพ!"
ไม่นาน จ้าวเซียงซึ่งดื่มจนหน้าแดงก่ำก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาเช่นกัน
เขาจำคำที่เฉิงเยี่ยนพูดก่อนหน้านี้ได้ ไม่กล่าวอะไรเลย เพียงแต่ทำเหมือนคนอื่น ๆ ยกถ้วยคารวะหลิงชวน
หลิงชวนมองดูสีหน้าเขา ก็รู้ทันทีว่าเขาเข้าใจความหมายลึกซึ้งเบื้องหลังการโยกย้ายครั้งนี้แล้ว
……
เช้าวันรุ่งขึ้นอีกหลายวันต่อมา หลิงชวนกับซูหลีกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่ด้วยกัน เสิ่นเจวี๋ยก็เดินเบา ๆ เข้ามาในห้องโถง รายงานเสียงต่ำว่า "ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพเฒ่าลู่กลับมาอวิ๋นโจวแล้ว!"