วันนั้น หลังจากเจิ้งชิงส่งทะเบียนรายชื่อให้หลิงชวนแล้ว เขาก็นำลูกน้องออกจากเขตเหมือง เพราะตอนนี้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องได้ส่งมอบเสร็จสิ้นแล้ว
หลิงชวนพลิกอ่านทะเบียนรายชื่อรอบหนึ่ง หลังจากนั้น ก็ให้แมลงวันไปสืบเรื่องบางอย่างในหมู่คนงานเหมือง
หนึ่งชั่วยามต่อมา แมลงวันกลับมา รายงานข้อมูลที่สืบมาได้ตามจริง
หลิงชวนหยิบพู่กันขึ้นมา ขีดเครื่องหมายลงบนทะเบียนรายชื่อ จากนั้นก็ให้จางเหยาเรียกหัวหน้าคนงานเหมืองสิบกว่าคนนั้นมา
“ราษฎรคารวะท่านแม่ทัพ!”
หัวหน้าคนงานเหมืองทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกัน หลิงชวนไม่ได้ให้พวกเขาลุกขึ้นในทันที แต่ยืนมองลงมาจากที่สูง
สิบกว่าคนนี้แม้จะเป็นคนงานเหมืองเหมือนกัน แต่แต่งกายดูดี ร่างกายก็สะอาดสะอ้าน มองไม่เห็นด้านหนาที่มือทั้งสอง แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ใช้แรงงานเป็นประจำ
เมื่อเห็นหลิงชวนยังไม่ให้พวกเขาลุกขึ้นเสียที ใจของคนเหล่านี้ก็ค่อยๆ กระวนกระวายขึ้น
ในขณะนั้นเอง หลิงชวนหยิบทะเบียนรายชื่อในมือขึ้นมา กล่าวว่า “ทะเบียนเล่มนี้บันทึกสิ่งที่พวกเจ้าทำมาในอดีตไว้หมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการหักค่าจ้างหรือรังแกคนงานเหมืองคนอื่น ล้วนถูกบันทึกไว้ทุกข้อหา!”
ได้ยินคำนี้ ทุกคนตกใจขึ้นมาทันที เพราะพวกเขาเคยทำอะไรมาก่อน ตัวเองย่อมรู้ดีกว่าใคร
ก่อนหน้านี้ตอนได้ฟังหลิงชวนบอกว่า คนงานเหมืองทุกคนขอเพียงตั้งใจทำงานค่าจ้างจะเพิ่มเป็นสองเท่า พวกเขายังแอบดีใจกันอยู่เลย เพราะแบบนั้นพวกเขาก็จะหักค่าจ้างได้มากขึ้นอีก
สำหรับพวกเขาแล้ว คนงานเหมืองเหล่านั้น ขอแค่มีข้าวให้กินสักคำไม่ให้อดตายก็พอแล้ว
ทว่าหลิงชวนกลับเอ่ยเปิดโปงความลับของพวกเขาออกมาตรงๆ ทำให้หัวใจทุกคนพรั่งพรูด้วยความหวาดกลัวบางๆ