ในแววตาของบัณฑิตแวบผ่านความดูแคลนที่ยากจะสังเกตเห็น แต่วาจายังคงนอบน้อม: "ท่านอ๋องไม่ต้องทรงกังวล ทหารอำเภอที่อยู่ด้านนอกนั้น ล้วนเป็นฝูงชนที่รวบรวมมาเป็นกองหน้า แม้หลิงชวนจะรวบรวมคนได้แปดพัน ก็เป็นเพียงกองกำลังที่ไร้ระเบียบ ท่านอ๋องเพียงส่งกองกำลังหลักออกกองเดียว ก็จะบดขยี้พวกมันได้ในคราวเดียว!"
เขาชะงักเล็กน้อย กวาดตามองอานหวังอย่างแนบเนียน แล้วกล่าวต่อ: "ข้าน้อยได้ส่งคำสั่งไปยังหน่วยต่าง ๆ ให้เร่งเตรียมเครื่องมือบุกเมือง บุกเต็มกำลังในยามเซิน ก่อนฟ้ามืด จะต้องปักธงของท่านอ๋องบนกำแพงเมืองติ้งโจวให้ได้ขอรับ!"
"ดี! ดี!" เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของอานหวังก็ปรากฏรอยยิ้ม ราวกับเห็นชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้ว
"รอให้ข้านั่งเมืองติ้งโจวได้มั่นคงแล้ว ก็จะขึ้นเหนือยึดโยวโจว ลงใต้กลืนจิงหนาน บุกตะวันออกชิงจิ้นชวน ตะวันตกโจมตีปิงโจว... ไม่เกินหนึ่งปี ข้าก็จะพอตั้งตัวเทียบกับคนที่นครเทวะได้!" เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น สายตามองไปทางใต้ ดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบและความแค้นที่สั่งสมมานาน กัดฟันพูดว่า "บัลลังก์นี้ เจ้านั่งมาเกือบสามสิบปีแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะนั่งบ้างแล้ว..."
"เช่นนั้นศิษย์ก็ขออวยพรให้ท่านอ๋องประสบความสำเร็จ บรรลุสู่ราชบัลลังก์ในเร็ววัน!" บัณฑิตโค้งคำนับ ปิดบังรอยยิ้มหยันเยียบที่มุมปากและแววตาอำมหิตที่ผ่านไปชั่วขณะ
"ท่านอาจารย์ไม่ต้องมากพิธี!" อานหวังรีบประคองเขาขึ้นด้วยมือตนเอง "รอให้ข้าขึ้นครองราชย์ ท่านคือขุนนางผู้มีผลงานอันดับแรก ข้าจะให้ท่านอยู่ใต้เพียงคนเดียว เหนือคนนับหมื่น!"