แลเห็นทหารม้าเบาหนึ่งพันนายภายใต้การนำของหลิวเหิงแยกออกเป็นสองสาย ดั่งคมดาบโค้งสองเล่มที่พุ่งเข้าโจมตีจากปีกข้างด้วยความเร็วสูง กราดยิงเกาทัณฑ์ใส่ทหารม้าหูเจี๋ยที่แตกพ่ายอย่างไม่ปรานี!
ลูกเกาทัณฑ์หนาแน่นราวกับฝูงตั๊กแตนบินผ่านแดน ทะลักลงมาจากฟากฟ้าปกคลุมทั่วทุกทิศทาง ทหารม้ามากมายที่กำลังหนีตายอย่างลนลานไม่ทันได้ตอบโต้ ก็ถูกเกาทัณฑ์คมกริบที่ยิงมาจากด้านข้างและเบื้องหลังทะลวงร่าง ร่วงลงจากหลังม้าพร้อมเสียงร้องโหยหวน
“สังหาร!”
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เบื้องบนสันเขางูเขียวก็มีคำสั่งเย็นเยียบและเด็ดขาดดังขึ้น
หลิงชวนนำทัพอวิ๋นหลานห้าร้อยนายด้วยตนเอง ราวกับเสือดุร้ายที่สะสมกำลังมานาน ในที่สุดก็เผยเขี้ยวอันแหลมคมที่สุด พุ่งทะยานลงมาตามทางลาด!
แม้จะมีเพียงห้าร้อยนาย แต่พลังอำนาจอันไพศาล ความแน่วแน่ไม่หวนกลับ และเจตนาสังหารที่เยือกเย็นรวมตัวกันดั่งสสารนั้น กลับประหนึ่งกองทัพนับพันนับหมื่นเคลื่อนพลบดขยี้ ทำให้ผู้คนใจแตกประสาทขวัญหนี!
ที่หลิงชวนเลือกออกรบในยามสุดท้าย ก็เพื่อจับจังหวะแห่งความเป็นความตายที่ขบวนทัพศัตรูพังทลายสิ้นเชิง แนวป้องกันทางจิตใจแหลกสลาย ใช้พละกำลังดุจสายฟ้าฟาด มอบการโจมตีครั้งสุดท้าย ปิดฉากศึกนี้อย่างเด็ดขาด
ทหารอวิ๋นหลานห้าร้อยนายล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยติดตามหลิงชวนไปสังหารนอกด่านสร้างชื่อเสียงเลื่องลือเมื่อครั้งก่อน แม้ยามบุกเข้าโจมตีก็ยังรักษาขบวนรบที่เคร่งครัด
ห่างจากข้าศึกสองร้อยก้าว คันธนูทะลวงเกราะยิงพร้อมกัน สังหารเป้าหมายท่ามกลางความโกลาหลอย่างแม่นยำ
ประชิดถึงระยะห้าสิบก้าว ต่างเก็บคันธนูยาว ทุกคนยกหน้าไม้กล่องขึ้นพร้อมเพรียงกันอย่างเป็นระเบียบ หลังจากเกาทัณฑ์สั้นสามระลอกที่รวดเร็วและถึงตายถูกระดมออกมา ไม่ยอมให้ข้าศึกมีโอกาสหายใจ ดาบศึกหล้าเมตตาอันวาววับก็ถูกชักออกจากฝัก เข้าสู่การต่อสู้ประชิดตัวด้วยคมดาบทันที