เฉินหยูถิงยังจะร่ำไห้ต่อไป แต่หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีก็ตวาดขึ้นมาว่า
“เฉินหยูถิง! นายทำให้ฉันผิดหวังมาก! นายไม่รู้จักสำนึกแบบนี้ พ่อของนายก็ช่วยนายไม่ได้! พฤติกรรมของนายไม่คู่ควรกับเครื่องแบบทหารนี้อีกต่อไป!”
เฉินหยูถิงตกใจจนตัวสั่น ล้มลงนั่งกับพื้น ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีลุกขึ้นยืน เดินมาหาซ่งหนิง
“สหายซ่งหนิง! วางใจได้! ในเมื่อเธอเป็นครอบครัวทหาร กองทัพจะอยู่ข้างเธอ! เธอมีข้อเรียกร้องอะไร ก็พูดได้เต็มที่!”
ซ่งหนิงใช้มือขยี้ตาอย่างแรง ตาแดงก่ำแล้วพูดว่า
“หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี! ฉันกับสหายหลู่ฉางชิงแต่งงานกันโดยผู้ใหญ่จัดหาให้จริง ๆ หมอเฉินกับสหายหลู่เข้ากันได้ดีขนาดนี้ ฉันถอยออกไปได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนไม่สบายใจ…”
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ถูกคือถูก! ผิดคือผิด! ไม่ว่าเธอจะมาหรือไม่มา พวกเขาทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ! ระเบียบวินัยไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น! ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่พวกเขาทำผิด ยังไม่ใช่แค่เรื่องเดียว!”
เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “งี้แล้วกัน สหายซ่งหนิง ผมจะรีบจัดการส่งเธอกลับกองทัพ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นสองวันนี้ เราจะให้คำตอบที่ยุติธรรมกับเธอ! พอถึงกองทัพ เราค่อยนั่งลงคุยกันเรื่องต่อไป เธอว่ายังไง?”
ซ่งหนิงไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้า
เฉินหยูถิงถูกส่งตัวออกไปในวันนั้น
ว่าจะถูกส่งกลับกองทัพหรือไปยังจุดช่วยเหลืออื่น ไม่มีใครรู้