ซ่งหนิงพยักหน้า "กองทัพฉันต้องไปให้ได้!"
เจิ้งฉางอานเริ่มร้อนใจ "พี่หนิง! หรือว่า...หรือว่าคุณไปกับผมที่ปี้เจี๋ยดีไหม! ฝีมือแพทย์คุณขนาดนี้ สอบเป็นหมอที่โรงพยาบาลเราได้แน่นอน! แม่ผมเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ฉันให้เธอรับคุณพิเศษ! ทะเบียนบ้านอะไรของคุณ ฉันให้เธอหาวิธีช่วยย้ายให้!"
"เชอะ!" ซ่งหนิงมองเจิ้งฉางอานแล้วยิ้ม "นึกไม่ถึงเลยว่าฉันจะได้รู้จักลูกคนมีเส้นสายโดยไม่ตั้งใจนี่นา!"
"พี่หนิง! ผมพูดจริง ๆ นะ! คุณลองคิดดูสิ!"
เห็นซ่งหนิงไม่ค่อยจริงจัง เจิ้งฉางอานจึงกัดฟันพูดว่า
"ผมพูดตามตรงเถอะ ถึงพวกเขาจะถูกลงโทษ แต่หลู่ฉางชิงเขาเปลี่ยนใจไปแล้ว ผู้ชายแบบนี้... ถึงคุณจะตามไปก็ไม่มีผลดีอะไร! คุณควรหาทางออกอื่นดีกว่า!"
ซ่งหนิงมองเจิ้งฉางอานแบบนั้น ก็เก็บรอยยิ้มลง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
"เจิ้งฉางอาน! ขอบคุณที่พูดแบบนี้กับฉัน! เรื่องหมั้นหมายนี้ ฉันจะจัดการให้จบแน่นอน แต่จะมาจบลงอย่างรีบร้อนที่นี่ไม่ได้!"
"ตอนนั้นปู่ฉันกับหลู่ฉางชิงไม่ได้หมั้นหมายกันอย่างไร้เหตุผล! และการหมั้นนี้ก็ไม่ธรรมดา หลู่ฉางชิง...ยังมีคำมั่นสัญญาอีกอย่างต่อปู่ฉัน! คำมั่นสัญญานั้น ปู่ฉันยังคิดถึงจนวาระสุดท้าย... ยังมีบางเรื่องที่ฉันต้องไปสืบให้รู้!"
"ที่นี่เป็นพื้นที่ประสบภัย ฉันจะเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้ทุกคนต้องมาแบ่งความสนใจไม่ได้ และการไปกองทัพเท่านั้นถึงจะได้สิ่งที่ฉันต้องการ และเรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขอย่างยุติธรรมที่สุด!"
เจิ้งฉางอานเห็นซ่งหนิงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ นิ่งเงียบไป