ทุกคนพากันมองออกไป ก็เห็นทหารสองนายเบียดฝูงชนเข้ามา
“ขอโทษนะครับ! ขอทางหน่อย!”
คนที่เข้ามากลับเป็นหานเซียวและเฉินเหลียง
“หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี!”
ทั้งสองคนทำความเคารพหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีที่หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้าง ๆ แล้วหานเซียวก็เอ่ยขึ้นว่า
“หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี พวกผมมาเพื่อจะชี้แจงให้ทุกคนฟังว่า เมื่อเช้าวานนี้ สหายซ่งหนิงเพื่อช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่ง เธอเสี่ยงชีวิตกระโดดลงไปในโคลนถล่มเพียงลำพัง และรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด!
เมื่อวานพวกเราค้นหานานเกือบแปดชั่วโมง กว่าจะพบเธอในระยะเจ็ดกิโลเมตรจากหมู่บ้านหยานเจี่ยว พอส่งเธอถึงเกาพิงเมื่อคืนก็ไปซ่อมถนนกันต่อ เช้านี้ได้ยินว่าทีมแพทย์มีคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับเธอ เลยตั้งใจมาชี้แจงให้ฟัง!”
เฉินเหลียงซึ่งปกติพูดน้อย เอ่ยเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง:
“ผู้บังคับกองร้อยกู้ฝากบอกว่า เธอน่าจะมีบาดแผล ต้องการพักผ่อน”
ในห้องกลับเงียบกริบอีกครั้ง
กระโดดลงไปในโคลนถล่มเพียงลำพัง?
ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่ง?
ถูกโคลนถล่มพัดไปไกลเจ็ดกิโลเมตร?
เด็กสาวร่างบางเท่านี้ กลับทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แล้วกลับมาโดยไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว?!
แถมเฉินหยูถิงคนนี้ยังมาถามหาเรื่องไม่จบไม่สิ้นอยู่อีก!
ปากก็บอกให้เธอขอโทษ!
ให้เธอเห็นใจความรู้สึกของ“คนในครอบครัว”!
ผู้หญิงคนนี้ที่แต่เดิมก็ไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบ ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งขัดหูขัดตา…
เจิ้งฉางอานไปหยิบกระเป๋าของซ่งหนิงมา ตอนนี้ก็อดรู้สึกเสียใจขึ้นมาไม่ได้ เขารู้แต่ว่าซ่งหนิงถูกกระแสน้ำพัดไป แต่ไม่รู้ว่าเธอลงไปเพื่อช่วยคน…
และเขาก็ลืมถามด้วยซ้ำว่าเธอบาดเจ็บหรือเปล่า?