"เรื่องแรก คืนนี้มีคนไข้คนหนึ่ง หมอเฉินลืมทดสอบผิวหนังก่อนฉีดเพนิซิลลินให้คนไข้ ผลคือคนไข้แพ้ยา เกือบเอาชีวิตไม่รอด!"
ซ่งหนิงก็แปลกใจ ไม่ทันได้สนใจเรื่องก่อนหน้านี้ รีบถามต่อ: "แล้วยังไงต่อ?"
"แล้วผู้อำนวยการซุนโกรธมาก หัวหน้าหน่วยเฟิงก็โกรธมาก เรียกหาคนช่วยกันวุ่นวาย พอตกดึกมีเรือท้องแบนมารับคนไข้ออกไป! การแพ้เพนิซิลลินนี้คร่าชีวิตคนได้โดยตรง! แล้วอุปกรณ์ของเราก็ไม่ครบ! คนไข้แค่ติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนบน อย่างมากก็ปอดอักเสบ สุดท้ายเกือบเอาชีวิตไม่รอด ผลกระทบแย่ขนาดไหน!"
ซ่งหนิงขมวดคิ้ว การฉีดเพนิซิลลินต้องทดสอบผิวหนังเป็นความรู้พื้นฐาน หมออะไรกัน กล้าทำผิดพลาดระดับนี้!
"เรื่องที่สองล่ะ?" ซ่งหนิงถามต่อ
เจิ้งฉางอานหัวเราะเบา ๆ กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่นอกประตูอย่างร้อนใจ:
"หมอซ่ง——หมอซ่งอยู่ที่นี่ไหม——"
ซ่งหนิงลุกขึ้นเปิดม่านประตู
หมอโจวกำลังมองหาที่ไหนอยู่นอกประตู พอเห็นซ่งหนิงออกมา สีหน้าก็ผ่อนคลายลงทันที "เร็วเข้า! หมอเฟิงตามหาคุณอยู่ทั่ว! เรียกให้ไปช่วยคน!"
ซ่งหนิงหยุดชั่วครู่ แล้วรีบตามไปทันที
เจิ้งฉางอานวิ่งตามออกมาข้างหลัง "พี่หนิง! พี่หนิง! ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดี!"
ซ่งหนิงไม่ชะลอฝีเท้า หันไปมองเจิ้งฉางอานคราหนึ่ง
เจิ้งฉางอานวิ่งตามไปพลางตะโกนไปพลาง:
"ก็ผู้บังคับกองร้อยจ้าวหน้า! เมื่อคืนไข้สูง! คิดว่าตอนนี้คงเป็นเรื่องของเขาอีก!"