เฉินหยูถิงน้ำตาคลอ แต่ก็ต้องลุกขึ้น เอ่ยขอโทษและคำนับผู้คนอย่างน่าเวทนา วุ่นวายอยู่พักใหญ่
ผู้คนในตอนนี้ก็ไม่ง่ายที่จะทำหน้าตายืดเยื้อ จึงพูดปลอบประโลมกันไปตามมารยาท
หลังจากนั้น หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีจึงพูดต่อว่า "จากการที่เธอทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงในระหว่างการรักษา ฉันได้ติดต่อกับโรงพยาบาลทหารแล้ว จะลงโทษขั้นร้ายแรง และพักใบอนุญาตประกอบวิชาชีพชั่วคราว รอผ่านการประเมินรายไตรมาสก่อนจึงจะกลับมาปฏิบัติงานได้!"
เฉินหยูถิงตกใจมาก การลงโทษขั้นร้ายแรงจะถูกบันทึกในแฟ้มประวัติ กลายเป็นรอยด่างบนประวัติการทำงานของเธอ มันจะส่งผลต่อการประเมินระดับและรางวัล ซึ่งเธอไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่ที่สำคัญ... มันจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อภาพลักษณ์ส่วนตัวของเธอในเขตทหาร ภาพลักษณ์และชื่อเสียงเป็นสิ่งที่เธอภูมิใจมาโดยตลอด...
"ไม่... ไม่ยุติธรรม! ท่านหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี! ฉันเพราะเมื่อคืนนี้ยุ่งจนไม่ได้พักผ่อน เหนื่อยเกินไป! ท่านไม่รู้หรอกว่าฉันต้องดูคนไข้กี่คน! ฉันเพราะเหนื่อยเกินไปจนลืมทำการทดสอบผิว! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!"
"ในฐานะแพทย์! ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยสามารถนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่อาจย้อนกลับได้! เมื่อคืนเกือบเกิดเรื่องเสียชีวิต ทั้งหมดนี้ยังไม่ทำให้เธอตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองอีกหรือ?! ถึงแม้เธอจะไม่อยู่ใต้การบริหารของกองร้อยโดยตรง แต่การจัดการกับเธอ ฉันได้ปรึกษากับผู้อำนวยการโรงพยาบาลของเธอแล้ว และผู้การเฉิน... ก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ นี่คือการตัดสินใจร่วมกันของทุกคน!"
"เป็นไปไม่ได้! พ่อของฉัน เขา... เขา..."
เฉินหยูถิงพูดได้ครึ่งเดียว ก็มีเสียงตะโกนมาจากนอกกลุ่มคนว่า "หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี ขอแทรกสักหน่อย!"