เฉินหยูถิงกระทืบเท้า สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ผู้บังคับกองพันเจ้ามองไปที่หลู่ฉางชิง คนหลังหน้าย่ำแย่ เหงื่อเต็มหน้าผาก สายตามีแววขอร้องอย่างชัดเจน...
สุดท้ายก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา...
เขาถอนหายใจ หันไปพูดกับเฉินหยูถิง:
“หยูถิง! เรื่องอื่นฉันไม่ยุ่ง! แต่เธอเป็นหมอทหาร ต้องทำตัวเป็นแบบอย่าง คนของหน่วยแพทย์ที่นี่ล้วนอาสามาช่วยเหลือพื้นที่ภัยพิบัติ! เธอควรเคารพพวกเขา! ทุกคนต้องสามัคคีกัน!”
เฉินหยูถิงพูดด้วยความน้อยใจ: “ผู้บังคับกองพันเจ้า! ไม่ใช่ความผิดหนู! ความสามารถเฉพาะทางของพวกเขามีจำกัด ทัศนคติก็มีปัญหามาก...”
“หยูถิง! เธอเป็นทหาร! การกระทำของเธอส่งผลกระทบต่องานของหน่วยแพทย์แล้ว เธอต้องขอโทษพวกเขาที่เป็นหมอทหาร! อย่าทำให้กองทัพเราเสียหน้าเพราะอารมณ์ส่วนตัว!” น้ำเสียงของผู้บังคับกองพันเจ้าตึงเครียดมาก
“ไม่! หนูไม่มีทางขอโทษพวกเขา!”
เฉินหยูถิงเช็ดน้ำตาพร้อมพูด: “ผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้ คุณธรรมเธอต่ำมาก ทำให้แผลของพี่ฉางชิงที่รักษาไว้ดีๆ ต้องเปิดออก! หนูไม่มีทางขอโทษเธอเด็ดขาด!”
“เฉินหยูถิง——”
ผู้บังคับกองพันเจ้าพูดเสียงต่ำ: “ถ้าเธอยังดื้อไม่ขอโทษ ไม่ได้รับการให้อภัยจากหน่วยแพทย์ งานแพทย์ที่นี่ก็ต้องให้เธอรับผิดชอบคนเดียว! และสถานการณ์ที่นี่ ฉันจะรายงานให้นายพลเฉินรู้ตามจริง!”
พูดจบ ผู้บังคับกองพันเจ้าก็หันหลังเดินออกไป และสั่งทหารยามที่อยู่ข้างหลังว่า:
“นายอยู่เฝ้าที่นี่ สองคนนั้น ห้ามไปไหนทั้งนั้น!”