ซ่งหนิงรีบยกมือขึ้นพูดว่า:
"ฉัน...ฉันขอเป็นพยาน! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพยาบาลสองคนนี้จริง ๆ! เป็น...เป็นรถเข็นคันนี้แหละที่มีปัญหา! เมื่อกี้รถเข็นคันนี้มันมีอาการค้างอยู่ที่ทางเดิน แล้วก็พุ่งชนฉัน ฉันขายังเจ็บอยู่ตอนนี้เลย!"
"ใช่! ฉันก็เป็นพยานได้!"
คำพูดของซ่งหนิงยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงอีกคนพูดแทรกขึ้นมา เธอหันไปมอง เห็นคุณลุงแก่คนเมื่อครู่หิ้วกล่องข้าวเดินกลับมา
"เมื่อกี้รถเข็นของพยาบาลสองคนนี้มันหลุดมือตอนอยู่ที่ทางเดินน่ะ! วิ่งเร็วมากด้วย! ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ขวางไว้ รถเข็นนั่นก็คงชนฉันไปแล้ว! เอ๊ย! อายุยังน้อยแต่ทำอะไรลุกลนลวก ๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็ต้องมีเรื่องแน่!"
หัวหน้าพยาบาลเห็นเข้า ก็รีบพูดว่า: "ศาสตราจารย์หยาง! เป็นท่านหรือคะ! เมื่อกี้ไม่ได้ทำให้ท่านตกใจใช่ไหมคะ!"
ชายชราโบกมือ "ผมไม่เป็นไร! ไม่เป็นไร! คุณไปทำงานของคุณก่อนเถอะ!"
หัวหน้าพยาบาลจึงหันไปพูดกับสองคนนั้นว่า:
"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว! ไปทำความสะอาดทางเดินให้เรียบร้อยก่อนเลย! ห้ามมีเศษแก้วเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว! เขียนรายงานตรวจสอบ 500 คำส่งให้ฉันพรุ่งนี้เช้า! ยาทั้งหมดที่เสียหายชดใช้ตามราคา! เวลางานที่เสียไปให้ชดเชยด้วยการทำงานในวันหยุด! และอีกอย่าง! พฤติกรรมของพวกเธอวันนี้ฉันจะบันทึกลงในสมุดฝึกงานตามความเป็นจริงแน่นอน!"
"หัวหน้าพยาบาล! มันไม่ใช่พวกเรา..."
"ยังไง? ว่าโทษเบาไปงั้นสิ!"
พยาบาลอีกคนรีบดึงแขนเสื้อของพยาบาลคนนั้น ทั้งสองคนจำใจรับคำแล้วไปทำความสะอาด!
ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ชำเลืองมองซ่งหนิง!
ซ่งหนิงหันกลับมา อยากจะไปขอบคุณศาสตราจารย์หยางสักหน่อย เพราะถ้าไม่ใช่เพราะท่านออกมาเป็นพยานให้ เธอคงต้องแกล้งทำต่อไปอีกสักพัก