หลู่ฉางชิงยิ้มให้คนที่เดินมา "พี่จาง ตรวจเสร็จแล้วเหรอ?"
"เสร็จแล้ว!"
คนไข้เฒ่าจางตอบ แล้วหันไปมองซ่งหนิง
"อ้าว! คุณหนูคนนี้หน้าใหม่อ่ะสิ! ผู้บังคับกองร้อยหลู่ นี่คือ..."
หลู่ฉางชิงก้มหน้าลงอย่างเขินๆ แต่ก็ยังตอบ
"นี่... นี่คือภรรยายังไม่แต่งของผม ชื่อซ่งหนิง เพิ่งมาถึงกองทหารได้ไม่นาน!"
แล้วเขาก็หันไปยิ้มให้ซ่งหนิงอย่างเอาใจ
"ซ่งหนิง นี่คือพี่จางจากกองร้อยทหารช่าง เป็นคนที่บาดเจ็บจากภารกิจกู้ภัยครั้งนี้เหมือนกัน"
ซ่งหนิงรู้สึกขัดใจเล็กน้อย การกระทำของหลู่ฉางชิงครั้งนี้ ชัดเจนว่าต้องการประกาศตัวตนของเธอให้เพื่อนทหารรู้
บางที อาจจะมีความหมายที่อยากให้เธอเห็นถึงความตั้งใจของเขาด้วย แต่สำหรับเธอแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ขึ้นเวที
เธอจ้องหลู่ฉางชิงนิ่งๆ หลู่ฉางชิงก็มองกลับมา สายตาไม่หลบเลี่ยง ในแววตามีทั้งความจนใจและคำวิงวอน
ซ่งหนิงหันไปมองคนไข้เฒ่าจาง เขาเป็นคนไข้ห้องเดียวกับหลู่ฉางชิง ตอนนี้นั่งลงบนเตียงคนไข้ข้างๆ แล้ว
เธอรู้ดีว่าวันนี้การพูดคุยคงดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอมองหลู่ฉางชิงแวบหนึ่งแล้วพูด
"ฉันไปก่อนนะ!"
หลู่ฉางชิงรีบเรียกเธอไว้ "ซ่งหนิง!"
ซ่งหนิงหันกลับมามองเขา
"เอ่อ คือว่า พรุ่งนี้เธอ... ยังจะมาอีกไหม? ฉันยังมีเรื่องจะคุยกับเธออีก!"