ไม่เพียงแต่แผ่นหลังเท่านั้น มือ เท้า และหลังใบหูก็ถูกแทงเข็มไปด้วย
คนชรายังคงส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะๆ ขาดๆ หายๆ
อาจารย์หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ กำมือแน่น เห็นได้ชัดว่าแม้นางจะบอกให้ซ่งหนิงลองดูได้ แต่ในใจก็ยังตื่นเต้นมาก
ยังคงเป็นแพทย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่เอ่ยปากถามขึ้นว่า
"เข็มพวกนี้...ตอนแทง...เจ็บมากไหม?"
ซ่งหนิงพยักหน้า "บางจุดจะรู้สึกปวดตื้อๆ นิดหน่อย อีกสักครู่ก็จะดีขึ้นเอง"
แพทย์หลายคนสบตากัน เห็นได้ชัดว่าต่างก็ยังมีความสงสัยอยู่ในใจ
เมื่อครู่นี้ท่านผู้เฒ่าเจ็บจนเสื้อผ้าเปียกโชก ยังกัดฟันไม่ยอมส่งเสียงออกมา
ให้มาช่วยระงับปวดให้ท่าน แต่กลับแทงเข็มจนท่านทนไม่ไหวเสียก่อน
แต่ฝ่ายเจ้าของบ้านไม่ทักท้วง พวกเขาก็ไม่สะดวกจะพูดอะไร
ประมาณสิบนาทีต่อมา พยาบาลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเตียงก็เอ่ยขึ้นว่า
"ร่างกายของคุณท่านดูเหมือนจะไม่สั่นแล้วนะคะ..."
แพทย์หลายคนทางนี้รีบเข้าไปตรวจดู—
จริงด้วย สีหน้าของท่านผู้เฒ่าก็ผ่อนคลายลง ไม่ได้อยู่ในสภาพที่เจ็บปวดจนพูดไม่ไหวเหมือนเมื่อครู่แล้ว
อาจารย์หยางดีใจมาก ลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวลงไปเรียกเบาๆ ว่า
"ท่านพี่! ท่านพี่! ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?"
แต่นางเรียกอยู่หลายครั้ง ท่านผู้เฒ่าก็ไม่มีการตอบสนอง
นางถึงกับตกใจ "ท่าน ท่าน...ทำไมไม่ตอบเสียงเลย?"
แพทย์ข้างๆ เริ่มตื่นตระหนก บ้างก็หยิบไฟฉาย บ้างก็หยิบหูฟัง ต่างก็วุ่นวายกันไปชั่วขณะ
ซ่งหนิงยื่นมือไปจับชีพจรท่านผู้เฒ่า แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ท่านผู้เฒ่าแค่หลับไปเท่านั้น!"
ภายในห้องราวกับมีคนกดปุ่มปิดเสียง
หลับไป?!
ใครจะไปรู้ว่าท่านผู้เฒ่าคนนี้ไม่ได้หลับสบายแบบนี้นานแค่ไหนแล้ว?
เมื่อแพทย์หลายคนตรวจร่างกายอย่างเบามือเสร็จสิ้น พวกเขาก็ต้องสรุปผลอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า