เป็นกู้เจิง!
เขาอยู่ในแนวหน้ากู้ภัยจริง ๆ ด้วย
“ผู้บังคับกองร้อยกู้ ฉันมากับทีมแพทย์!” ซ่งหนิงจำเขาได้ จึงอธิบายสั้น ๆ
“ถม! เร็วที่สุด!” กู้เจิงมองเด็กที่อยู่กลางโคลนตม แล้วสั่งทหารที่วิ่งตามมาข้างหลังก่อน
พวกเขาต่างแบกกระสอบทรายไว้บนบ่า ผลัดกันโยนลงไปในกระแสโคลน
“ชายชราคนนั้นเป็นอดีตผู้ใหญ่บ้าน ตอนเกิดโคลนถล่มเขารีบไปแจ้งชาวบ้าน แต่หลานชายตัวเองกลับหนีไม่ทัน”
กู้เจิงพูดเสียงเบาอธิบายสถานการณ์ให้ซ่งหนิงฟัง: “ตอนแรกเด็กยังร้องตอบได้ แต่ตัวเล็กเกินไป คว้าเชือกที่โยนให้ไม่ถนัด ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี อาจจะสลบไปแล้ว เธอเตรียมตัวช่วยชีวิตได้เลย”
กระสอบทรายถูกถมลงไปทีละใบ ตอนใกล้ฝั่งยังวางนิ่งได้ แต่พอถมออกไปอีกไม่กี่เมตรก็ยึดอยู่ไม่อยู่แล้ว โยนลงไปเท่าไหร่ก็จมลึกลงไปหมด
“หาเข่งสานมาได้หรือยัง?”
“มาแล้ว! มาแล้ว!”
มีคนหิ้วเข่งสานกลม ๆ ใหญ่ ๆ มากองหนึ่ง นี่เพิ่งเก็บมาจากบ้านชาวบ้าน พื้นที่ใหญ่กว่าแผ่นไม้ น้ำหนักก็เบากว่า
“ลองใหม่! รีบทำ!”
ทหารอีกคนเดินขึ้นไป เข่งสานถูกมัดยึดด้วยลวดเหล็กอย่างง่าย ๆ ปูเป็นทางมุ่งไปทางเด็ก
ตอนแรกเข่งสานสองสามใบยังพอรับน้ำหนักทหารได้ แต่พอไปไกลอีกหน่อย พอเขาก้าวเหยียบ โคลนก็ไหลท่วมขึ้นมา เข่งสานทั้งใบจมลงไป พอพยายามจะเดินต่อ โคลนตมก็ค่อย ๆ ท่วมขึ้นมาเกินน่อง ไม่สามารถก้าวต่อไปได้อีก