คือกู้เจิง!
กู้เจิงลงมาด้วยได้อย่างไรกัน!
หรือว่าเขาถูกเชือกที่ผูกอยู่ตรงเอวของเธอพาลงมาด้วย?
หัวใจของซ่งหนิงกระตุกวูบ เธอรีบยื่นมือไปเกาะก้อนหินที่ยื่นออกมา ยึดร่างของทั้งสองคนเอาไว้
ท่อนซุงท่อนนั้นหยุดชะงักเพียงครู่เดียว ก่อนจะไหลหมุนลงไปตามกระแสน้ำอย่างรวดเร็ว และทำหน้าที่ของมันได้สำเร็จลุล่วง
เวลานี้กู้เจิงก็ยื่นมือไปคว้าต้นไม้ริมฝั่งไว้เช่นกัน เขาโอบเอวซ่งหนิงด้วยมือข้างเดียว แล้วดึงเธอออกจากกระแสน้ำเชี่ยว
เมื่อทั้งสองหอบหายใจคลานขึ้นฝั่ง ต่างก็หมดเรี่ยวแรงกันแล้ว
หลังจากเริ่มฟื้นกำลัง ซ่งหนิงก็ยื่นมือไปผลักกู้เจิงที่อยู่ข้าง ๆ ……
“ผู้บังคับการกู้!กู้เจิง!คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อครู่นี้กระแสน้ำเชี่ยวกรากถึงเพียงนั้น เขายังพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ตอนกระแทกเข้ากับก้อนหินก็ยังต้องรับน้ำหนักของคนถึงสองคนอีก……
กู้เจิงพักฟื้นอยู่ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้น ก่อนเอ่ยกับซ่งหนิงอย่างเหนื่อยล้า:
“ไม่เลวนี่!คุณหมอเสี่ยวซ่ง!ถึงกับกล้ากระโดดลงโคลนถล่ม!เธอนี่มอบ ‘ความประหลาดใจ’ ให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าจริง ๆ นะ!”
ซ่งหนิงกล่าวว่า: “เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ไม่กระโดดลงไปก็ไม่ได้!ว่าแต่ทำไมคุณถึงลงมาด้วย ฉันจำได้ว่าเชือกขาดแล้วนี่!”
กู้เจิงหลับตาลงพักอีกครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปากยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ฉันเคยบอกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์อะไรขึ้น ฉันก็จะคว้าเธอเอาไว้!เสี่ยวเย่……พูดแล้วต้องทำได้!”
ซ่งหนิงรู้สึกว่าสภาพของกู้เจิงดูไม่ค่อยถูกต้อง จึงกล่าวกับเขาว่า: “ไม่ได้!ให้ฉันตรวจแผ่นหลังของคุณหน่อย คุณได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
แต่กู้เจิงกลับใช้มือยันพื้นลุกขึ้นมา แล้วดึงซ่งหนิงพลางกล่าวว่า: “ฝนตกหนักเกินไป!พวกเราไปหาที่หลบฝนกันก่อน!”