หมอสาวเท่สับคนเลวไม่หยุด ตามทัพเผลอยั่วผู้การจนโดนรักหัวปักหัวปำ

ตอนที่ 14 หรือกู้เจิงกันนะ?

6 นาที· 1.4K คำ

หมอเฟิงรีบพาคนทั้งสามไปรับยา เดินไปก็บ่นไป: "รู้อย่างนี้ว่ายังมีภารกิจอีก เมื่อกี้ควรให้พวกพักผ่อนให้เร็วหน่อย จะได้มีแรง หมุนเวียนกันแบบนี้ใครจะไหว! เอ๊! บอกแล้วไงว่าฉันไปเอง! พวกเขากลับหาว่าฉันแก่..."

"หัวหน้าหน่วยเฟิง ท่านเข้าใจผิดไปหน่อย..." ซ่งหนิงเอ่ย

"เข้าใจผิด? ฉันเข้าใจผิดอะไร!" หมอเฟิงประหลาดใจ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

"พวกเขาอาจไม่ใช่ห่วงว่าท่านแก่ แต่ห่วงว่า...ท่าน...จะตัวถ่วงหรือเปล่า?"

ซ่งหนิงจ้องรูปร่างกลมกลึงของหมอเฟิงแล้วล้อเลียน

เจิ้งฉางอานเสริมขึ้นมาข้าง ๆ: "ท่านลองคิดดูสิครับ ถ้าท่านปีนเขาไม่ไหว ทหารพวกนั้นก็ทิ้งท่านไม่ได้ ก็ต้องแบกท่านไปด้วยน่ะสิ!"

หมอเฟิงเบิกตากว้าง: "พวกแก พวกเด็กเปรตอย่างพวกแก ดูถูกว่าฉันแก่ก็ช่าง ยังอ้อม ๆ บอกว่าฉันอ้วนอีก!"

ทุกคนพากันหัวเราะ อารมณ์ผ่อนคลายลงไปมาก

——————

ความกังวลของผู้บังคับกองพันเจ้าไม่ได้ไร้เหตุผล

อันที่จริง หลังจากออกจากเกาพิงได้ไม่นาน เพราะฟ้ามืดและถนนลื่น หมอหนุ่มนามสกุลอู๋คนนั้นก็พลัดตกบาดเจ็บ แว่นตาก็ขาหัก

เขาถึงจะหนุ่มและร่างกายดูแข็งแรง แต่กับเส้นทางภูเขาขรุขระในวันที่ฝนตกโคลนเละแบบนี้ ก็ยังดูจะรับมือไม่ไหว

ผู้บังคับกองพันเจ้าจึงต้องสั่งให้ทหารคนหนึ่งในหน่วยแบ่งสัมภาระที่แบกอยู่ไปให้คนอื่น แล้วคุ้มกันหมออู๋คนนี้ลงเขา

รอฟ้าสว่างค่อยส่งหมอคนใหม่เข้ามาแทน

ซ่งหนิงหันไปเตือนเจิ้งฉางอาน: "ดูทางดี ๆ!"

อันที่จริงเจิ้งฉางอานก็ล้มไปหลายรอบแล้ว พอได้ยินก็เงียบ ๆ รัดเชือกรองเท้าให้แน่นขึ้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป