หมอเฟิงรีบพาคนทั้งสามไปรับยา เดินไปก็บ่นไป: "รู้อย่างนี้ว่ายังมีภารกิจอีก เมื่อกี้ควรให้พวกพักผ่อนให้เร็วหน่อย จะได้มีแรง หมุนเวียนกันแบบนี้ใครจะไหว! เอ๊! บอกแล้วไงว่าฉันไปเอง! พวกเขากลับหาว่าฉันแก่..."
"หัวหน้าหน่วยเฟิง ท่านเข้าใจผิดไปหน่อย..." ซ่งหนิงเอ่ย
"เข้าใจผิด? ฉันเข้าใจผิดอะไร!" หมอเฟิงประหลาดใจ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้
"พวกเขาอาจไม่ใช่ห่วงว่าท่านแก่ แต่ห่วงว่า...ท่าน...จะตัวถ่วงหรือเปล่า?"
ซ่งหนิงจ้องรูปร่างกลมกลึงของหมอเฟิงแล้วล้อเลียน
เจิ้งฉางอานเสริมขึ้นมาข้าง ๆ: "ท่านลองคิดดูสิครับ ถ้าท่านปีนเขาไม่ไหว ทหารพวกนั้นก็ทิ้งท่านไม่ได้ ก็ต้องแบกท่านไปด้วยน่ะสิ!"
หมอเฟิงเบิกตากว้าง: "พวกแก พวกเด็กเปรตอย่างพวกแก ดูถูกว่าฉันแก่ก็ช่าง ยังอ้อม ๆ บอกว่าฉันอ้วนอีก!"
ทุกคนพากันหัวเราะ อารมณ์ผ่อนคลายลงไปมาก
——————
ความกังวลของผู้บังคับกองพันเจ้าไม่ได้ไร้เหตุผล
อันที่จริง หลังจากออกจากเกาพิงได้ไม่นาน เพราะฟ้ามืดและถนนลื่น หมอหนุ่มนามสกุลอู๋คนนั้นก็พลัดตกบาดเจ็บ แว่นตาก็ขาหัก
เขาถึงจะหนุ่มและร่างกายดูแข็งแรง แต่กับเส้นทางภูเขาขรุขระในวันที่ฝนตกโคลนเละแบบนี้ ก็ยังดูจะรับมือไม่ไหว
ผู้บังคับกองพันเจ้าจึงต้องสั่งให้ทหารคนหนึ่งในหน่วยแบ่งสัมภาระที่แบกอยู่ไปให้คนอื่น แล้วคุ้มกันหมออู๋คนนี้ลงเขา
รอฟ้าสว่างค่อยส่งหมอคนใหม่เข้ามาแทน
ซ่งหนิงหันไปเตือนเจิ้งฉางอาน: "ดูทางดี ๆ!"
อันที่จริงเจิ้งฉางอานก็ล้มไปหลายรอบแล้ว พอได้ยินก็เงียบ ๆ รัดเชือกรองเท้าให้แน่นขึ้น