หลินหยวนเปิดก๊อกน้ำเติมน้ำ น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่เร่งรีบ: "ปู่สาม ตอนบ่ายท่านตกปลาได้ยังไงบ้าง?"
"อย่าได้พูดถึงมันเลย" เหยียนปู้กุ้ยส่ายมือ เสียงต่ำลงกว่าเมื่อครู่ "มีแต่ปลาเล็กๆ มากวนเหยื่อ เอาไส้เดือนไปเกี่ยวก็หายวับไปกับตา กว่าจะเจอตัวใหญ่หน่อย เชือกก็ขาดซะก่อน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหลินหยวน "เสี่ยวหลิน เมื่อเช้านายไปตกที่ไหน? น้ำลึกแค่ไหน? ใช้เหยื่ออะไร?"
"ก็ที่ชายฝั่งตะวันออกของทะเลสาบหน้า น้ำไม่ลึก เหยื่อก็ไส้เดือน"
"แค่ไส้เดือน?"/ "แค่ไส้เดือน?" เหยียนปู้กุ้ยยื่นหน้าเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว ลดน้ำเสียงลง "ฉันได้ยินว่านายยังโปรยอะไรบางอย่างลงไปด้วย? กลิ่นมันเหมือนยาจีน?"
"โปรยรำข้าวนิดหน่อย"
เหยียนปู้กุ้ยดันแว่นตา ริมฝีปากขยับ เขาอยากถามว่ารำข้าวคลุกกับอะไร อยากถามว่ากลิ่นยานั้นเป็นตำรับอะไร อยากถามว่าหลินหยวนทำยังไงถึงทำให้ปลามารวมฝูงได้ แต่พอคำพูดจะออกจากปากก็ต้องกลืนกลับลงไป——คราวที่แล้วยืมคันเบ็ดเขายังไม่เห็นค่า คราวนี้จะหน้าม้านไปขอตำรับอีก หน้าแก่ๆ ของเขาจะไปไว้ที่ไหน ต่อให้รู้ตำรับแล้ว ใครจะให้สูตรฟรีๆ กันเล่า
"เอาล่ะ นายไปทำธุระของนายเถอะ" เหยียนปู้กุ้ยยกถังเปล่าขึ้น คันเบ็ดหนีบไว้ใต้รักแร้ เดินไปที่ห้องปีกตะวันตก เดินไปสองก้าวก็หันกลับมาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ไม่เอ่ยปาก เปิดม่านเดินเข้าห้องไป
หลินหยวนยกชามกาเดินกลับห้องปีกตะวันออก เหยียนปู้กุ้ยอยากถามอะไรเขารู้หมด——ตำรายาที่คลุกในรำข้าว วิธีโปรยเหยื่อ จังหวะดูทุ่น สิ่งเหล่านี้จะบอกเหยียนปู้กุ้ยไปก็ไร้ประโยชน์ ด้วยนิสัยขี้เหนียวของเหยียนปู้กุ้ย จะยอมเสียของโปรยเหยื่อได้ยังไง