จากบ้านเฒ่าเจิ้งออกมา หลินหยวนเดินกลับไปตามตรอก พระอาทิตย์กลางเดือนเมษายนเริ่มมีความร้อนระอุ ใบหลิวไม่กี่ต้นที่ปากตรอกเปลี่ยนจากเขียวอ่อนเป็นเขียวเข้ม
เพิ่งก้าวเข้าประตูลาน ก็ได้ยินเสียงกระดิ่งจักรยานดังขึ้น สวีต้าเมาผลักจักรยานสองล้อคันใหญ่ของเขาเดินเข้ามา ข้างท้ายมีห่อสัมภาระอวบอ้วนมัดไว้ พอเห็นหลินหยวนก็ไม่ผลักจักรยานต่อ ยันไว้แล้วเดินเข้ามาหา
"หลินหยวน! บังเอิญจริงๆ เพิ่งเข้าลานก็เจอนายพอดี" สวีต้าเมายิ้มกว้างกว่าปกติอีกหลายส่วน "ได้ยินว่านายสอบข้ามระดับผ่านสองขั้น ติดระดับสองแล้วเหรอ? ไม่เบานะ รุ่นน้องในลานเรานายนี่สุดยอด" เขาชูนิ้วโป้งให้ "ฉันเป็นคนฉายหนังเกือบสองปีเพิ่งจะบรรจุ เปรียบกับนายแล้วห่างกันคนละชั้นเลย"
"พี่สวีพูดเกินไปแล้ว"
"นี่ไม่ใช่คำพูดเกินจริง" สวีต้าเมาหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ดึงออกมาหนึ่งมวนส่งให้ หลินหยวนส่ายหน้า เขาก็สูบเองเสียเลย "นายมีฝีมือจริงๆ ไม่เหมือนบางคน อาศัยว่ามีคนหนุนหลังในลาน ก็เดินตัวเป็นนางพญา ฝีมือก็แค่นั้นแหละ"
หลินหยวนรู้ว่าเขาพูดถึงโง่จู้ สวีต้าเมากับโง่จู้สู้กันมาตั้งแต่เด็ก ได้แต่อาศัยปากได้เปรียบ พอลงมือจริงก็สู้ไม่ได้ ถูกโง่จู้กดหัวทุบทุกครั้ง อีจงไห่ก็ชอบเข้าข้างฝ่ายที่ดูเหมือนถูก แม้สวีต้าเมาจะปากเสีย แต่ทุกครั้งก็เป็นโง่จู้เริ่มก่อน พอถึงที่ประชุมใหญ่ของลาน กลับกลายเป็นสวีต้าเมาที่ "หาเรื่องก่อน" ความแค้นในใจสวีต้าเมาสะสมมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ในลานมีหลินหยวนเกิดขึ้นมา—ฝีมือดี บรรจุเร็ว แม้แต่หน้ายาของอีจงไห่ก็กล้าไม่ให้—ถ้าเขาไม่รีบเข้ามาเอาใจ นั่นแหละถึงจะแปลก