ในวันต่อ ๆ มา ทีมค้นหากู้ภัยออกค้นหาตามสองฝั่งหุบเขาแม่น้ำทั้งกลางวันกลางคืน ข่าวถูกส่งกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทุกครั้งก็เป็นคำตอบเดิมที่ชวนสิ้นหวัง
ไม่มีร่องรอย ไม่มีเบาะแส หาเย่เซียวไม่พบ
วันนี้กู้จิ่นเหยียนก็ไปช่วยค้นหาอีกครั้ง
ฝุ่นดินเปรอะเปื้อนทั่วตัว ขอบตาแดงก่ำ เขาเอาแต่สอบถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความร้อนรนที่ยากจะปกปิดฉายชัดอยู่บนใบหน้า
“ยังมีตรงไหนที่ไม่ได้ตรวจค้นอีกไหม ลำน้ำสาขาทางตอนล่างค้นหาให้ละเอียดหรือยัง?”
“ขยายพื้นที่ค้นหาเข้าไปในหุบเขาให้ลึกกว่านี้ได้ไหม?”
แต่เจ้าหน้าที่กู้ภัยทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
หลังน้ำป่าไหลหลาก ภูมิประเทศของลำน้ำก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดินโคลนและกรวดหินทับถมกันเป็นจำนวนมาก หลายพื้นที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมให้เห็น ทำให้การค้นหายากเกินกว่าที่คาดไว้มาก
ในห้องพักโรงแรมเล็กแคบและเรียบง่าย ผ้าม่านหน้าต่างปิดไว้เพียงครึ่ง แสงสลัวมัวหม่น ชายที่แต่ก่อนเนี้ยบกริบอยู่เสมอ บัดนี้กลับมีหนวดเครารุงรัง คางครึ้มไปด้วยตอหนวดสีเทา ดวงตาลึกโหลจนเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำเป็นวงกว้าง เสื้อคลุมถูกโยนไว้บนโซฟาอย่างลวก ๆ หลายวันมานี้ไม่ได้พักผ่อนดี ๆ สักครั้ง ร่างกายซูบผอมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้
อาหารสามมื้อที่ส่งมาวางบนโต๊ะ แทบไม่พร่องลงเลย
อาหารในจานเย็นชืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขานั่งอยู่ข้างโต๊ะแท้ ๆ แต่กลับเพียงเหม่อมองแนวภูเขาที่ทอดต่อเนื่องอยู่นอกหน้าต่าง กลืนอาหารไม่ลงแม้แต่คำเดียว ท้องบิดเกร็งด้วยความหิวเป็นระยะ ทว่าความเจ็บปวดในใจกลับทรมานยิ่งกว่าความหิวทางกาย
ที่นี่ไม่มีร่องรอยว่าพวกเขาเคยใช้ชีวิตร่วมกัน แต่กลับอยู่ใกล้ป่าที่เกิดภัยพิบัติครั้งนั้นมากที่สุด กู้จิ่นเหยียนดื้อดึงเฝ้าอยู่ที่นี่ ลึก ๆ ในใจเขาคิดอยู่เสมอว่า ขอเพียงตัวเองไม่จากไป ก็ยังมีความหวังเล็กน้อยที่จะรอจนเย่เซียวกลับมา