รถแล่นไปตามถนนในป่าอย่างราบรื่น หลี่ฝานที่นั่งอยู่เบาะหลังขมวดคิ้วครุ่นคิดถึงปัญหายุ่งยากของบริษัท จู่ ๆ คนขับก็เห็นร่างคนหนึ่งนอนอยู่บนถนนเบื้องหน้า จึงรีบหันไปแจ้งคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง
“คุณชาย ข้างหน้ามีคนนอนอยู่บนถนนครับ”
“จอดรถก่อน ลงไปดูสถานการณ์”
หลี่ฝานข่มความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความคิดไว้ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“ครับ”
คนขับรีบจอดรถเทียบข้างทางอย่างมั่นคง ก่อนเปิดประตูลงไปตรวจดู ไม่นานก็กลับมา
“คุณชาย เป็นชายหนุ่มครับ ตามตัวมีรอยถลอกเต็มไปหมด ดูท่าแล้วน่าจะเจอดินถล่ม ถูกซัดลงมาจากภูเขา”
“โทรเรียกรถพยาบาล” หลี่ฝานเอ่ยเสียงเย็นชา ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดเจือปน
คนขับรีบโทรสายด่วนฉุกเฉิน ไม่นานรถพยาบาลก็รีบรุดมาถึง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ค่อย ๆ ยกผู้บาดเจ็บขึ้นเปลหามอย่างระมัดระวัง
เดิมทีหลี่ฝานไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงหันไปมองชายบนเปลหามโดยไม่รู้ตัว
แค่ปรายตามองเพียงครู่เดียว รูม่านตาของเขาก็หดวูบ ก่อนเบิกตากว้างขึ้นทันที
โครงหน้าและดวงตาของชายหนุ่มคนนี้ช่างคล้ายกับแม่ของเขาเหลือเกิน
เขารีบผลักประตูรถลงไปอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงเรียกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่กำลังจะจากไป แล้วก้มลงพินิจชายหนุ่มที่หมดสติอย่างละเอียด ยิ่งมอง ความสงสัยและตกใจก็ยิ่งทวีขึ้นในใจ
จนกระทั่งรถพยาบาลเปิดไซเรนแล่นจากไป หลี่ฝานจึงกลับเข้าไปนั่งในรถ แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยที่อยู่ข้างกาย