ฝนกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ม่านหมอกหนาทึบเหนือขุนเขาถูกสายฝนซัดกระจาย เหลือเพียงม่านฝนที่เทลงมาราวฟ้ารั่ว
ตำรวจอาศัยร่องรอยสัญญาณที่ขาด ๆ หาย ๆ ประกอบกับภูมิประเทศในป่าเขาออกค้นหา ทั้งยังต้องอ้อมทางแยกหลายแห่งที่ถูกน้ำฝนพัดพัง หลังจากใช้เวลาวุ่นวายเกือบ 3 ชั่วโมง ในที่สุดก็พบกระท่อมร้างหลังหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในป่าทึบบริเวณไหล่เขา
นายตำรวจผู้เป็นหัวหน้าทีมยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด น้ำฝนไหลจากปีกหมวกลงมาไม่ขาดสาย
“เป้าหมายอยู่ข้างใน จับคู่กันแล้วโอบล้อมจากสองด้าน ระวังพื้นลื่น อย่าให้พวกมันรู้ตัว”
ตำรวจหลายนายย่อตัวต่ำ เหยียบย่ำดินโคลนที่ลื่นไถล อ้อมไปยังสองด้านของกระท่อมอย่างเงียบเชียบ ผนังบ้านทรุดโทรม แผ่นไม้มีช่องว่างระหว่างกัน พอได้ยินเสียงพวกคนร้ายคุยเล่นกันอยู่ข้างในราง ๆ
ตำรวจหน่วยพิเศษนายหนึ่งค่อย ๆ ย่องไปข้างประตูไม้ ใช้ปลายนิ้วลองดันบานประตูที่ผุพัง ซึ่งไม่ได้ลงกลอน เขาส่งสัญญาณมือ นับถึงสามแล้วถีบประตูอย่างแรงในทันที
“โครม!”
ประตูไม้เก่าผุพังแตกกระจายตามแรงกระแทก ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหนัก
ตำรวจหลายนายถือปืนกรูกันเข้าไปในบ้านทันที พร้อมตะโกนข่มขู่เสียงเข้ม “ห้ามขยับ! ตำรวจ!”
คนร้ายสองคนในบ้านไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ทั้งคู่เผลอเอื้อมมือไปคว้าอาวุธที่วางอยู่ข้างตัว ตำรวจหน่วยพิเศษก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ถีบเข้าที่เอวด้านหลังของคนหนึ่ง ก่อนบิดแขนเขาไพล่หลังแล้วกดลงกับพื้นอย่างคล่องแคล่ว อีกคนลนลานพยายามหนีไปทางหน้าต่าง ทว่าถูกตำรวจที่โอบล้อมเข้ามาจากอีกด้านสกัดไว้ทันที ก่อนจะถูกกดลงกับพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น เสียงกุญแจมือคล้องล็อกดัง “แกร๊ก”