ทางด้านลี่เว่ยซีก็ได้รับแจ้งเช่นกันว่า ท่านประธานต้องการพบพวกเขา ความตื่นตระหนกพลันถาโถมขึ้นในใจ เขากลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะจำตัวเองได้
แต่คิดไปคิดมา ในที่สุดเขาก็นึกแผนรับมือออก เขาสามารถสวมหน้ากากอนามัยไว้ตลอด อ้างว่าเป็นหวัด แบบนี้ก็น่าจะหลอกให้ผ่านไปได้
ตอนลี่เว่ยซีมาถึงสถานที่จัดงาน พี่หวังที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นหน้ากากอนามัยที่ปิดคลุมใบหน้าเขาไว้อย่างมิดชิด ก็ขมวดคิ้วถามทันทีว่า “ทำไมถึงใส่หน้ากากล่ะ?”
“พี่หวัง ผมเป็นหวัด กลัวจะแพร่เชื้อให้คนอื่น ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ท่านประธานจนเสียมารยาทครับ” ลี่เว่ยซีจงใจกดเสียงให้ต่ำลง แกล้งทำเสียงแหบพร่าอ่อนแรงตอบ
พี่หวังฟังแล้วก็รู้ว่าเสียงของเขาผิดปกติจริง ๆ ในใจแอบตำหนิว่าเจ้าคนนี้ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย โอกาสหายากที่จะได้พบท่านประธานทั้งที ยังคว้าไว้ไม่ได้ แต่พอคิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน สภาพแบบนี้คงไม่เข้าตาท่านประธานแน่ ยิ่งเป็นผลดีต่อเรื่องที่เขาคิดจะจัดการต่อจากนี้
ลี่เว่ยซีเดินตามพี่หวังเข้าไปในห้องประชุม ด้านในมีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว ทั้งหมดเป็นศิลปินที่เคยอยู่บริษัทเดียวกัน ต่างทักทายกันอย่างสุภาพ ไม่นานเหยาจ๋อก็เปิดประตูเข้ามา
ทันทีที่เหยาจ๋อปรากฏตัว ทุกคนในห้องก็พากันลุกขึ้นทักทาย เขากวาดตามองเพียงรอบเดียวก็จับจ้องลี่เว่ยซีที่สวมหน้ากากอยู่คนเดียวได้ทันที ก่อนหน้านี้เขายังแค่สงสัย แต่ตอนนี้กลับมั่นใจอย่างเต็มที่—ลี่เว่ยซีจำเขาได้ชัด ๆ ถึงได้จงใจปกปิดตัวเองและหลบเลี่ยงสายตา เหยาจ๋อแค่นหัวเราะเย็น ๆ ในใจ ที่แท้อีกฝ่ายกลัวว่าเขาจะจำได้สินะ ดีจริง ๆ ดีมากเลย