หลังจากทั้งสองมาถึงสตูดิโอเสื้อผ้า เย่เซียวก็เปลี่ยนเป็นชุดสูทสั่งตัดที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ พอเดินออกจากห้องลองเสื้อ เขาถึงเพิ่งสังเกตว่าชุดที่กู้จิ้นเหยียนสวมอยู่เป็นคอลเล็กชันเดียวกับของตัวเอง
“แต่งแบบนี้เด่นเกินไปแล้วนะ” เย่เซียวถอนหายใจอย่างจนปัญญา
“ก็แค่สูทสองชุด จะเด่นอะไรขนาดนั้น” กู้จิ้นเหยียนมองคนที่สวมชุดเข้าคู่กับตัวเอง พลางยินดีอยู่ในใจ เมื่อวานเขาตั้งใจตามหาช่างแต่งตัวมาช่วยจัดชุดที่ทำให้ทั้งคู่ดูสนิทสนมกัน พอเห็นผลลัพธ์ตรงหน้า ก็รู้สึกว่าความตั้งใจครั้งนี้ไม่สูญเปล่า
กู้จิ้นเหยียนส่งสายตาชื่นชมไปให้ช่างแต่งตัว ฝ่ายนั้นเองก็อดภูมิใจไม่ได้ ตั้งแต่แรกเขาก็มั่นใจแล้วว่าเสื้อผ้าสองชุดนี้เข้ากับทั้งคู่เป็นพิเศษ แน่นอนว่าเขามองความสัมพันธ์ของทั้งสองออก แต่ก็รู้ว่าเรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนไม่ควรพูด
ในงานเลี้ยงย่อมเลี่ยงการดื่มไม่ได้ กู้จิ้นเหยียนจึงให้คนขับรถคนเดิมอย่างหลินมาขับรถไปส่งทั้งคู่
พอทั้งสองจัดการทุกอย่างเรียบร้อยและเดินออกจากสตูดิโอ หลินที่ยืนรออยู่ข้างรถก็ถึงกับตะลึง สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่ชุดของทั้งคู่ แต่เป็นมือที่จับประสานกันแน่น
หลินเผลอขยี้ตา พอเงยหน้ามองอีกครั้ง มือทั้งสองข้างก็ยังจับกันแนบแน่นอยู่เหมือนเดิม
กู้จิ้นเหยียนกับเย่เซียวเดินมาถึงข้างรถ
หลินถึงได้สติกลับคืนมา เขาเปิดประตูรถด้วยสีหน้าเลื่อนลอย กู้จิ้นเหยียนจับมือเย่เซียวพากันเข้าไปนั่งเบาะหลัง