บทที่ 30 หลี่เมิ่งถิงมาเยือน
ช่วงนี้หลี่เมิ่งถิงกลุ้มใจอยู่ไม่น้อย ระยะหลังมารดาคอยจับตาดูเธออย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้เธอออกไปไหนตามลำพังแม้แต่ก้าวเดียว วันนี้เธอออดอ้อนอยู่นาน ทั้งยังยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะออกไปเดินห้างกับเพื่อนสนิทเท่านั้น ไม่มีทางไปหากู้จิ้นเหยียนเด็ดขาด มารดาถึงยอมใจอ่อน แต่ยังกำชับให้เธอสัญญาเสียก่อน ถึงได้ปล่อยให้ออกมา
ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูบ้าน เธอก็หันไปมุ่งตรงยังบริษัทของกู้จิ้นเหยียนทันที ในใจเธอคิดถึงพี่จิ้นเหยียนมานานแล้ว ไม่ได้เจอเขามาพักใหญ่
พอมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เธอก็ไม่รอให้พนักงานแจ้งด้านใน รีบตรงไปยังลิฟต์ทันที พนักงานเห็นว่าเป็นหลี่เมิ่งถิงก็ปวดหัวขึ้นมาในใจ คุณหนูคนนี้มาทำไมกันนะ เธอรีบต่อสายภายในหาเย่เซียว
“ผู้ช่วยเย่ คุณหนูหลี่เมิ่งถิงมาถึงแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังขึ้นลิฟต์ไปค่ะ” พนักงานรายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
“ได้ ผมทราบแล้ว” เย่เซียววางสาย ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ คุณหลี่ก็ยังคุมตัวน้องสาวตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่าน สูดหายใจเรียกสติ แล้วรีบเดินไปทางลิฟต์
ผู้ช่วยหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเขาท่าทางรีบร้อน จึงถามขึ้นลอย ๆ ว่า “มีอะไรหรือครับ ผู้ช่วยเย่?”
“คุณหนูหลี่เมิ่งถิงมาถึงแล้ว” เย่เซียวตอบพลางเร่งฝีเท้า
“หา? เธอมาอีกแล้วเหรอ?” ผู้ช่วยหลี่มีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนหันไปมองเย่เซียวด้วยแววตาเห็นใจ “ผู้ช่วยเย่ ลำบากคุณแล้ว” คนทั้งบริษัทต่างรู้ดีว่าคุณหนูหลี่คนนี้รับมือยากเพียงใด
เย่เซียวถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ แค่คิดถึงเรื่องราวสารพัดครั้งที่ถูกหลี่เมิ่งถิงตามตื๊อในอดีต ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว
เขาเพิ่งเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออกพอดี หลี่เมิ่งถิงก้าวออกมาจากข้างใน พอเห็นเย่เซียว ดวงตาของเธอก็โค้งเป็นรอยยิ้มทันที น้ำเสียงสดใสสนิทสนม “ผู้ช่วยเย่ ไม่ได้เจอกันนานเลย คุณตั้งใจมารับฉันเหรอ?”