กู้จิ่นเหยียนมองชายหนุ่มที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่กับที่ ก่อนจะเอ่ยปากเข้าไปช่วยคลี่คลายสถานการณ์
“ตอนนี้เราหาวิธีรับมือได้แล้ว สถานการณ์ก็ไม่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับอีกต่อไป เย่ผู้ช่วย คืนนี้คุณไปพักที่บ้านผมก่อน”
“ได้ครับคุณกู้” เย่เซียวตอบรับทันที แต่ในใจกลับไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เขาไม่อยากต้องอยู่กับเจ้านายตลอดเวลาหลังเลิกงานเลยจริง ๆ แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นทางเลือกที่มั่นคงที่สุดในตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นถูกซ่งเชียนพาตัวไปแล้ว เธอไม่ต่างจากระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุเมื่อไรก็ได้ เขาเข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ในใจก็ยังอึดอัด ไม่มีใครอยากถูกบังคับให้ทำงานล่วงเวลา
กู้จิ่นเหยียนเหลือบเห็นความหม่นหมองในดวงตาเขา ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็เอ่ยปากให้คำมั่น “โบนัสปลายเดือน ผมเพิ่มให้คุณอีกหนึ่งแสน”
“ขอบคุณครับเจ้านาย!” ดวงตาของเย่เซียวพลันเป็นประกาย ความหดหู่เมื่อครู่หายวับไปทันที ไม่ต้องพูดถึงการค้างคืนทำงานเลย ต่อให้ต้องทำอะไรเขาก็ไม่มีปัญหา
กู้จิ่นเหยียนมองคิ้วตาของเขาที่สว่างไสวขึ้นในพริบตา มุมปากซ่อนรอยยิ้มบางเบาอย่างแนบเนียน
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกเรากลับกันเถอะ ในเมื่อรู้แล้วว่าคนอยู่ทางซ่งเชียน ต่อจากนี้ก็วางแผนได้ง่ายขึ้น ผมจะจัดคนคอยจับตาดูเธออย่างลับ ๆ”
ทุกคนต่างพยักหน้า เห็นด้วยกับแผนรับมือดังกล่าว
เมื่อเดินมาถึงโถงชั้นหนึ่ง ฉีจิ่งเซวียนก็ถามกู้จิ่นเหยียนว่าต้องการให้จัดคนขับรถไปส่งที่บ้านหรือไม่ กู้จิ่นเหยียนส่ายหน้าปฏิเสธ
ฉีจิ่งเซวียนเห็นดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ ทุกคนลงมาถึงชั้นล่างแล้วก็แยกย้ายกัน