เย่เซียวคิดหาสาเหตุไม่ออกอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายจึงเลิกคิดให้ปวดหัว คืนนี้กู้จิ่นเหยียนออกไปเลี้ยงรับรองจนดื่มเหล้าไปไม่น้อย ในฐานะผู้ช่วยคนสนิทที่ทำงานอย่างเต็มที่ เย่เซียวจึงจำใจลุกขึ้นอย่างรู้หน้าที่ เดินเข้าครัวอย่างคล่องแคล่วเพื่อค้นหาวัตถุดิบ ตั้งใจจะต้มซุปแก้เมาค้างให้กู้จิ่นเหยียนสักชาม
ที่เขาทำได้คล่องขนาดนี้ย่อมมีที่มา ก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งกู้จิ่นเหยียนดื่มหนักเกินไปในงานเลี้ยง เย่เซียวเป็นคนลงมือต้มซุปและดูแลเขาด้วยตัวเอง นับแต่นั้นมา ขอเพียงกู้จิ่นเหยียนดื่มเหล้า เย่เซียวก็จะเตรียมซุปแก้เมาค้างไว้ล่วงหน้า โชคดีที่ปกติกู้จิ่นเหยียนไม่ค่อยต้องออกงานเลี้ยงรับรอง และแทบไม่เคยดื่มจนเมามาย โอกาสแบบนี้จึงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก
เมื่อต้มซุปแก้เมาค้างเสร็จ เย่เซียวก็ขึ้นไปชั้นบน เคาะประตูห้องกู้จิ่นเหยียนเบา ๆ ไม่นานประตูก็เปิดออก กู้จิ่นเหยียนสวมชุดนอนหลวมสบาย มือหนึ่งกำผ้าขนหนูไว้ เช็ดเส้นผมที่ยังเปียกชื้น
“มีอะไรหรือ เย่ผู้ช่วย” กู้จิ่นเหยียนเอ่ยถามด้วยแววสงสัยในดวงตา
“ผมต้มซุปแก้เมาค้างไว้ให้คุณครับ ลงไปดื่มสักหน่อยแล้วค่อยพักผ่อนนะครับ” เย่เซียวตอบเสียงเบา
“ขอบคุณนะ เย่ผู้ช่วย เดี๋ยวผมลงไปดื่ม คุณก็พักผ่อนแต่หัวค่ำด้วย” เมื่อได้ยินคำพูดที่ใส่ใจเช่นนี้ สีหน้าเย็นชาของกู้จิ่นเหยียนก็อ่อนโยนลงทันที คืนนี้เขาดื่มเหล้าไปไม่น้อยจริง ๆ ความใส่ใจและเอาใจใส่ของเย่เซียวทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้นมา
เย่เซียวพยักหน้าแล้วหันกลับไปยังห้องข้าง ๆ เขาเข้าไปอาบน้ำอุ่นในห้องน้ำ สายน้ำอุ่นชะล้างแขนขา พาความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันให้หายไปจนหมด