เย่เซียวฟังคำบอกเล่าของกู้จิ่นเหยียนจบ ในใจก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความสงสัย พระเอกกับนางเอกควรจะรักกันทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือ? เรื่องนี้เห็นชัดว่าเป็นแนวรักหวานชื่น แล้วทำไมทิศทางตอนนี้กลับเหมือนเรื่องระทึกขวัญชวนสืบสวนไปได้?
เหยาจ๋อกับฉีจิ่งเซวียนฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน
“แน่ใจนะว่าเป็นแบบนี้?” เหยาจ๋อเป็นคนแรกที่ได้สติ สีหน้าครุ่นคิดขณะเอ่ยถาม
“ตอนเจอกันครั้งแรก พอเธอเข้ามาใกล้ ผมก็จะตกอยู่ในสภาพควบคุมตัวเองไม่ได้ ความคิดแรกคืออยากทุ่มเททุกอย่างเพื่อดีกับเธอ วันนี้ก็เป็นแบบเดียวกัน แต่สติของผมกลับแจ่มชัดมาก ได้แต่มองตัวเองทำเรื่องที่ขัดกับใจจริง ทั้งที่ดิ้นให้หลุดก็ไม่ได้เลย” กู้จิ่นเหยียนเล่าความรู้สึกประหลาดที่ประสบด้วยตัวเองทั้งสองครั้งอย่างละเอียด
“แล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้คุณกลับมาเป็นปกติ?” ฉีจิ่งเซวียนจับประเด็นน่าสงสัยที่สุดได้ จึงซักถามต่อ
เหยาจ๋อได้ยินดังนั้นก็หันไปมองเย่เซียวที่อยู่ข้าง ๆ อย่างครุ่นคิด
“เป็นเพราะผู้ช่วยเย่ใช่ไหม?”
กู้จิ่นเหยียนพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้แปลกใจเลยที่เหยาจ๋อเดาความจริงได้ เพราะอีกฝ่ายสุขุมรอบคอบและช่างสังเกตมาโดยตลอด
เย่เซียวฟังแล้วงุนงงไปหมด ก่อนจะถามอย่างไม่เข้าใจ “คุณชายเหยา เรื่องนี้มาเกี่ยวอะไรกับผมได้ยังไงครับ?”