“พี่ หนูอกหักแล้ว ฮือ ๆ...”
หลี่เมิ่งถิงก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น ซบอยู่บนไหล่หลี่ฉี
หลี่ฉียกมือขึ้นลูบแผ่นหลังน้องสาวเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปวดใจ “พี่รู้หมดแล้ว ก็แค่กู้จิ้นเหยียนไม่ชอบเธอไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่เคยมีใจให้เธอเลย เรื่องนี้เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจมานานแล้วนะ เด็กดี อย่ามัวแต่คิดวนอยู่กับเรื่องเดิมเลย ผู้ชายดี ๆ บนโลกนี้มีตั้งเยอะ ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับต้นไม้ต้นเดียวจนตายหรอก”
หลี่เมิ่งถิงสะอื้นพลางส่ายหน้า ก่อนจะพูดติด ๆ ขัด ๆ ว่า “ไม่ใช่กู้จิ้นเหยียน หนูเลิกชอบเขาตั้งนานแล้ว”
“เลิกชอบเขาจริง ๆ แล้วเหรอ?” หลี่ฉีตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แต่พอคิดอีกที ก็เกิดความสงสัยขึ้นมา รีบถามต่อว่า “เดี๋ยวก่อน ในเมื่อเธอไม่ชอบกู้จิ้นเหยียนแล้ว แล้วตอนนี้เสียใจเพราะใครล่ะ?”
“หนูเพิ่งรู้ว่าคนที่หนูหวั่นไหวด้วยคือผู้ช่วยเย่ที่อยู่ข้างกู้จิ้นเหยียน” หลี่เมิ่งถิงเอ่ยความในใจออกมาเสียงเบา
“เย่เซียวคนนั้นน่ะเหรอ?” หลี่ฉีลองนึกถึงอีกฝ่ายในหัว เขาประทับใจผู้ช่วยเย่คนนี้อยู่ไม่น้อย ทั้งสุขุม น่าเชื่อถือ แถมยังทำงานเก่ง ขอเพียงน้องสาวเลิกดึงดันตามตื๊อกู้จิ้นเหยียน จะเปลี่ยนมาให้เย่เซียวเป็นน้องเขยก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า “เขาก็ไม่เลวนะ พี่ไม่ขัดถ้าเธอสองคนจะคบกัน”
“พี่ไม่ขัดแล้วมีประโยชน์อะไร? พี่ฟังที่หนูพูดไม่เข้าใจเหรอ หนูอกหักแล้ว อีกฝ่ายมีแฟนอยู่ก่อนแล้วต่างหาก” หลี่เมิ่งถิงกลอกตา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความผิดหวัง
“ใคร? ถ้าจำเป็นจริง ๆ พี่จะไปคุยกับอีกฝ่ายเอง ให้เขายอมถอย” หลี่ฉีห่วงน้องสาวขึ้นมา พอในที่สุดน้องก็ยอมตัดใจจากกู้จิ้นเหยียนแล้วหันไปชอบคนอื่น ต่อให้มีโอกาสเพียงนิดเดียว เขาก็เต็มใจไปคุยกับผู้ช่วยเย่