หลี่เมิ่งถิงข่มความโกรธไว้แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พวกคุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขวางไม่ให้ฉันเข้าไป?”
รปภ.มีสีหน้าลำบากใจ ก่อนตอบอย่างนอบน้อมว่า “คุณหลี่ครับ นี่เป็นคำสั่งของคุณกู้ พวกเราไม่กล้าฝ่าฝืนจริง ๆ ครับ”
หลี่เมิ่งถิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากู้จิ้นเหยียนทันที ทว่าในสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่างดังต่อเนื่อง เธอลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองถูกเขาบล็อกไปนานแล้ว
เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงพูดเสียงเย็นว่า “ไปบอกกู้จิ้นเหยียนให้ทีว่าฉันมีเรื่องสำคัญมากอยากถามเขา ถ้าวันนี้ยังไม่ให้ฉันขึ้นไป ฉันจะยืนรออยู่หน้าประตูไม่ไปไหน”
รปภ.มองท่าทีแข็งกร้าวที่ไม่ยอมถอยของเธอแล้วได้แต่ยอมตาม “รอสักครู่นะครับ”
เขารีบไปที่แผนกต้อนรับ เล่าสถานการณ์ด้านนอกตามจริง แล้วขอให้พนักงานต้อนรับติดต่อผู้บังคับบัญชาเพื่อขอคำสั่งว่าจะจัดการอย่างไร
พนักงานต้อนรับทำได้เพียงโทรหาเย่เซียวเพื่อสอบถามว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
“คุณบอกว่าตอนนี้คุณหลี่มารออยู่ชั้นล่าง มีเรื่องสำคัญจะพบคุณกู้เหรอ?” เย่เซียวฟังรายงานจากพนักงานต้อนรับจบ ก็ถามเสียงขรึม
“ใช่ค่ะ พวกเราไม่ให้คุณหลี่ขึ้นมา เธอเลยบอกว่าจะยืนรออยู่หน้าประตูไม่ไปไหนค่ะ” พนักงานต้อนรับรายงานตามจริง
เย่เซียวฟังแล้วก็อดใจไม่ไหวจนต้องนวดขมับ ก่อนพูดว่า “เดี๋ยวผมไปขอคำสั่งจากคุณกู้”
วางสายแล้ว เย่เซียวก็ตรงไปยังห้องทำงานของกู้จิ้นเหยียน
กู้จิ้นเหยียนเงยหน้าขึ้นเห็นเขาเดินเข้ามา จึงถามยิ้ม ๆ ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “มีอะไรเหรอ?”
เย่เซียวเดินไปหยุดหน้าโต๊ะทำงานแล้วบอกว่า “หลี่เมิ่งถิงมารออยู่ชั้นล่าง บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะคุยกับคุณ แถมยังขู่ว่าถ้าไม่ให้ขึ้นมา ก็จะยืนขวางอยู่หน้าบริษัทไม่ไปไหน”