ไป๋ไป่หยานยืนอยู่ข้างหนึ่ง เมื่อเห็นคุณนายกู้มาถึง เธอก็ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปหาเหมือนหญิงสาวคนอื่น ๆ
เธอจงใจวางท่าทีสงบนิ่ง ไม่แย่งชิงความสนใจ รอจนงานน้ำชาดำเนินไปได้ครึ่งทางจึงค่อย ๆ เดินไปข้างกายคุณนายกู้ แล้วเอ่ยทักทายเสียงเบา “สวัสดีค่ะคุณป้ากู้”
คุณนายกู้เหลือบตามอง พอจำได้ว่าเธอคือลูกสาวที่ตระกูลไป๋เพิ่งตามตัวกลับมาเมื่อไม่นานมานี้ ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วตอบ “สวัสดีค่ะคุณไป๋”
ไป๋ไป่หยานนั่งคุยเล่นกับคุณนายกู้ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าลังเลและเอ่ยอย่างติดขัด “คุณป้าคะ หนูบังเอิญรู้เรื่องหนึ่งมา เกี่ยวกับพี่กู้ค่ะ”
พอได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับกู้จิ้นเหยียน คุณนายกู้ก็รีบนั่งตัวตรง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที แล้วถามต่อ “เรื่องอะไรเกี่ยวกับจิ้นเหยียนหรือ?”
“หนูไม่แน่ใจว่าควรพูดดีไหม หวังว่าคุณป้าจะไม่โกรธหนูนะคะ” ไป๋ไป่หยานทำสีหน้าลำบากใจ ก้มหน้าลงอย่างเก้อเขิน
แรกเริ่มคุณนายกู้ยังรู้สึกถูกชะตากับไป๋ไป่หยานอยู่บ้าง แต่พอเห็นอีกฝ่ายอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทำท่าลึกลับเช่นนี้ ความรู้สึกดี ๆ เพียงน้อยนิดในใจก็พลันมลายหายไป สีหน้าของเธอจืดลงเล็กน้อย ก่อนจะมองไป๋ไป่หยานอย่างสงบนิ่ง “คุณไป๋มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะค่ะ”
ไป๋ไป่หยานสังเกตได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของคุณนายกู้เย็นชาลง จึงไม่กล้าแสร้งอ้อมค้อมปิดบังอีก รีบพูดขึ้นว่า “คืออย่างนี้ค่ะ เมื่อสองสามวันก่อนหนูออกไปกินข้าว แล้วบังเอิญเห็นพี่กู้จูงมือใครคนหนึ่งอยู่”
“คุณว่าอะไรนะ? จูงมือใครคนหนึ่ง?” คุณนายกู้เงยหน้าขึ้นทันที น้ำเสียงเจือความแปลกใจและร้อนใจอยู่หลายส่วน
“ค่ะ ไม่ผิดแน่ คนที่เขาจูงมือเป็นผู้ชาย ดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายเขา ทุกคนเรียกผู้ช่วยเย่ค่ะ” ไป๋ไป่หยานแสร้งทำท่าทางเก้อเขิน อึกอักอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเล่าความจริงออกมา