เย่เซียวขับรถมาจอดนิ่งสนิทใต้คอนโดของตัวเอง เดิมทีเขาตั้งใจจะให้กู้จิ่นเหยียนรอในรถสักครู่ แล้วขึ้นไปเก็บสัมภาระ แต่ไม่คิดว่าคุณกู้จะปลดเข็มขัดนิรภัยลงมาเสียเอง ท่าทางเหมือนจะบอกว่า “ผมจะขึ้นไปกับคุณ” เย่เซียวห้ามไม่ทัน ได้แต่แอบโล่งใจอยู่ในใจ—ยังดีที่เขาจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดตามกำหนด ไม่อย่างนั้นวันนี้คุณกู้คงได้เจอเศษอาหารเหลือทิ้งเต็มโต๊ะ กับห้องครัวที่รกจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบ แค่คิดภาพนั้นก็ไม่กล้าคิดต่อแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้จิ่นเหยียนมาที่พักของเย่เซียว พอเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วก้าวเข้ามา กลิ่นอายอบอุ่นก็โอบล้อมทันที เย่เซียวเดินไปทางห้องนอนไปพลาง หันกลับมาพูดอย่างสุภาพไปพลางว่า “คุณกู้รอสักครู่นะครับ ผมไปเก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสักสองสามชุด เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ”
กู้จิ่นเหยียนพยักหน้าเบา ๆ มองแผ่นหลังของเย่เซียวหายลับไปหลังประตูห้องนอน ก่อนจะค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบห้องนั่งเล่น
คอนโดทั้งห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นนุ่มนวล โซฟาสีขาวครีม โต๊ะกลางไม้สีธรรมชาติ ตรงมุมห้องมีต้นไม้สีเขียวหลายกระถางที่กำลังเติบโตงอกงาม บนผนังแขวนภาพตกแต่งลายน่ารักไว้สองสามภาพ แม้ที่นี่จะเล็กแต่ก็มีครบทุกอย่าง ทุกรายละเอียดอบอวลไปด้วยบรรยากาศแสนอบอุ่นของชีวิตประจำวัน
สุดท้ายสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่หมอนอิงนุ่มฟูบนโซฟา ด้านหน้าหมอนพิมพ์รูปเย่เซียวที่กำลังยิ้มจนตาหยีไว้ ราวกับมีอะไรชักนำ กู้จิ่นเหยียนเดินเข้าไปหา ปลายนิ้วลูบผ่านรูปบนหมอนแผ่วเบา แววตาอ่อนโยนโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันสังเกต