“อร่อยจริง ๆ” กู้จิ่นเหยียนลองชิมคำหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ก่อนเงยหน้ามองคนตรงข้ามแล้วเอ่ยขึ้น
“ใช่ไหมล่ะ ผมบอกแล้วว่าฝีมือทำอาหารของผมไม่เลวเลย!” เย่เซียวตอบเสียงอู้อี้อย่างภาคภูมิใจ แก้มตุ่ยเพราะอาหารเต็มปาก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
เมื่อเห็นผู้ช่วยคนสนิทของตัวเองมีชีวิตชีวาราวกับหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังกักตุนอาหาร จังหวะการกินที่เคยสม่ำเสมอของกู้จิ่นเหยียนก็ค่อย ๆ ช้าลงโดยไม่รู้ตัว พอได้สติขึ้นมา เขาก็กินมากกว่าปกติไปไม่น้อยแล้ว
หลังมื้ออาหาร กู้จิ่นเหยียนมองจานเปล่าบนโต๊ะ แล้วนึกถึงตอนที่เย่เซียววุ่นวายทำอาหารเมื่อครู่ จึงก้าวเข้าไปหมายจะช่วยสักแรง เย่เซียวเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือห้ามเขาไว้ พลางเอ่ยอย่างร้อนใจเล็กน้อยว่า “ไม่ต้องหรอกครับคุณกู้ คุณไปพักเถอะ เดี๋ยวผมเก็บเอง”
เขาแอบบ่นในใจว่า จะล้อเล่นหรือไง จะให้คุณกู้ผู้สูงศักดิ์มาทำงานยกจานเก็บกวาดได้ยังไง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ตำแหน่งผู้ช่วยของเขาคงหลุดมือแน่
“ไม่เป็นไร” กู้จิ่นเหยียนไม่ฟังคำทัดทาน ยังคงช่วยเย่เซียวยกจานซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ ไปที่ห้องครัว พอเข้าไปถึง เขาก็ยืนอยู่ข้างอ่างล้างจานอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรช่วยอะไรต่อ เย่เซียวรีบเร่งให้เขาไปพักอีกครั้ง คราวนี้กู้จิ่นเหยียนไม่ปฏิเสธอีก เพียงพยักหน้าแล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป
เย่เซียวมองแผ่นหลังของกู้จิ่นเหยียนลับหายไปตรงปลายบันได ถึงค่อยถอนหายใจยาว คุณกู้มาช่วยทีไร เขาก็รู้สึกว่าค่าจ้างหนึ่งแสนหยวนที่ตัวเองได้รับนั้นช่างไม่สมกับงานเอาเสียเลย พอนึกถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะออกมาสองครั้งไม่ได้ งานแค่นี้ไม่ใช่เรื่องหนักหนาสำหรับเขาสักนิด เขาจึงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปพลาง เก็บโต๊ะอาหารอย่างคล่องแคล่วไปพลาง