“ได้ยินหมดแล้วเหรอ?” หลี่ฝานเงยหน้ามองหลี่ชางที่ขอบตาแดงก่ำ
“อืม พี่ใหญ่ ผมได้ยินหมดแล้ว” เสียงของหลี่ชางสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ผม...ผมไม่ใช่ลูกของตระกูลหลี่ใช่ไหม? พี่ใหญ่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
“อาชาง ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงลูกก็เป็นลูกของแม่เสมอ”
หลี่ชางเป็นลูกที่หลี่แม่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้มากที่สุด พอเห็นเขาร้องไห้เสียใจ หล่อนก็รีบก้าวเข้าไปหา ยื่นมือปลอบโยนเขาอย่างแผ่วเบา
เมื่อเห็นว่าท่าทีของแม่ที่มีต่อเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย หลี่ชางจึงค่อยคลายใจที่แขวนค้างอยู่ แล้วโผเข้าหาอ้อมกอดของหลี่แม่ตามจังหวะ
หลี่ฝานถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความอับจนอยู่หลายส่วน
“ที่ไม่บอกนายล่วงหน้า ก็เพราะกลัวนายจะคิดมาก อาชาง ไม่ต้องห่วง ยังไงนายก็เป็นเจ้าชายน้อยของบ้านเราเสมอ ที่ให้เขากลับมา ก็แค่มีเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ต้องให้เขาเป็นฝ่ายออกหน้า”
“แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์?” หลี่ชางเงยหน้าขึ้น แววตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนถามหยั่งเชิง
“อืม กับลูกชายคนโตของตระกูลหวัง” น้ำเสียงของหลี่ฝานเย็นชาลงหลายส่วน ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หลี่ชางกลับรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
ชื่อเสียงของลูกชายคนโตตระกูลหวังฉาวโฉ่มานานแล้ว อีกทั้งยังมีแนวโน้มใช้ความรุนแรงกับคนในครอบครัว เคยแต่งงานมาแล้วสองครั้ง ภรรยาทั้งสองคนต่างถูกเขาซ้อมจนเกือบตาย หากจะให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ให้เย่เซียวที่สูญเสียความทรงจำไปเป็นฝ่ายไปแทน ย่อมเหมาะที่สุด
“เขาจะยอมรับเรื่องนี้เหรอ?” พ่อหลี่เอ่ยถาม
“ถึงตอนนั้นเขาจะยอมหรือไม่ยอมก็ไม่มีสิทธิ์เลือก ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาก็สูญเสียความทรงจำแล้ว” หลี่ฝานตอบเสียงเรียบ ทว่าแววตาไร้ความอบอุ่น
“มีแต่กลับมารับเขาเข้าตระกูลหลี่ของเรา เขาถึงจะมีคุณสมบัติพอแต่งเข้าตระกูลหวัง ไม่อย่างนั้นด้วยฐานะเดิมของเขา จะมีชีวิตดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง” หลี่แม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว