เย่เซียวพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานถึงครึ่งเดือน ตอนแรกเขาพักอยู่ในห้องผู้ป่วยทั่วไป แต่หลังจากยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลหลี่แล้ว ก็ถูกย้ายไปยังห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกดีกว่า
วันนี้เป็นวันที่เย่เซียวออกจากโรงพยาบาล คนที่มารับเขาคือผู้ช่วยของหลี่ฝาน
ภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่
“วันนี้คนนั้นจะกลับมาบ้านแล้วเหรอ?” หลี่หรงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น ก่อนหันไปมองพี่ชายคนโต “พี่ใหญ่ ผมขอพูดให้ชัดก่อนนะ ผมยอมรับแค่หลี่ชางเป็นน้องชายคนเดียว ส่วนคนอื่นผมไม่ยอมรับทั้งนั้น”
“พี่รอง” หลี่ชางมองหลี่หรง แววตาเจือความซาบซึ้งอยู่หลายส่วน “ขอบคุณครับ”
“จะขอบคุณทำไม ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้เขารังแกนายหรอก อีกอย่าง เขาก็เป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่ได้มีหน้ามีตาอะไร คงเข้ากับผู้ดีไม่ได้อยู่แล้ว” น้ำเสียงของหลี่หรงแฝงความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
ไม่นานนัก ก็มีเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบ้าน
หลี่ฝานเอ่ยเตือนเสียงเรียบ “อย่าทำเกินไป” พูดจบก็เงียบไป
เย่เซียวเดินตามผู้ช่วยเข้ามาในห้องรับแขก สายตาของคนในบ้านหลายคนพลันจับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน
เย่เซียวก้าวเข้าไปในห้อง สายตากวาดผ่านคนหลายคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
หลี่ฝานลุกขึ้นยืน ยิ้มพลางแนะนำว่า “เย่เซียว ตั้งแต่วันนี้ไป ที่นี่ก็คือบ้านของนาย นี่พ่อกับแม่ พวกนายเคยเจอกันแล้วก่อนหน้านี้ คนนี้คือหลี่หรง พี่รองของนาย ส่วนคนนี้คือน้องชาย หลี่ชาง”
“น้องชายเหรอ? ผมไปมีน้องชายเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เย่เซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า
“ก็มีอยู่แล้ว เขาคือเด็กที่ถูกสลับตัวกับนายในตอนนั้น ต่อไปจะอยู่ที่ตระกูลหลี่ตลอด ส่วนคนนอก เราจะประกาศว่าพวกนายเป็นฝาแฝดกัน” แม่หลี่พูดอย่างมั่นใจ น้ำเสียงไม่มีช่องให้โต้แย้งแม้แต่น้อย