หลังจากวันนั้น ไป๋ไป่หยานก็เริ่มติดต่อบรรดาตัวสำรองคนอื่น ๆ รอบตัวอย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง ค่อย ๆ ดูดพลังจากพวกเขาออกมา เพราะมีบทเรียนจากซ่งเชียนเป็นตัวอย่าง เธอจึงไม่กล้าช่วงชิงโชคชะตาของคนอื่นอย่างไร้ยั้งคิดอีก ทุกครั้งจึงจงใจยับยั้งชั่งใจ
วันนี้ ไป๋ไป่หยานเพิ่งกลับถึงบ้านหลังจากนัดเดตเสร็จ พอเปิดประตูก็เห็นพ่อกับแม่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
เธอรีบปั้นรอยยิ้มอ่อนหวาน แล้วก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “พ่อคะ วันนี้กลับเร็วจังเลย”
“เมื่อกี้ไปไหนมา?” พ่อเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงแข็งกระด้าง ไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย
ไป๋ไป่หยานมักไวต่ออารมณ์ของคนรอบข้างอยู่แล้ว เธอจับได้ทันทีว่าความโกรธซ่อนอยู่ในคำพูดของพ่อ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงแข็งค้าง ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป
“บอกมาตามตรง ลูกไปล่วงเกินคุณชายรองซ่งเชียนแห่งตระกูลซ่งใช่ไหม?” พ่อข่มกลั้นเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านในอกอย่างสุดกำลัง ก่อนถามเสียงขรึม
หัวใจของไป๋ไป่หยานกระตุกวูบ สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในใจ—หรือว่าซ่งสือไปกดดันตระกูลไป๋เป็นการส่วนตัว? แต่สีหน้าของเธอไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นแววตาสับสนไร้เดียงสา แล้วแก้ตัวเสียงเบา “หนูเปล่านะคะ ช่วงก่อนซ่งเชียนไม่สบายเลยพักรักษาตัวอยู่บ้าน เราไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว หนูจะกล้าไปล่วงเกินเขาได้ยังไงคะ?”
พ่อจ้องพิจารณาเธออยู่นานด้วยแววตาหนักอึ้ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ต่อไปห้ามไปหาคุณชายรองซ่งอีก ช่วงนี้อยู่บ้านดี ๆ แล้วเรียนมารยาทเข้าสังคมกับแม่ให้เป็นเรื่องเป็นราว”