“อะไรนะ? เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?” ลี่เว่ยซีผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะมองเย่เซียว
“ฉันบอกว่าฉันมีแฟนแล้ว” เห็นเพื่อนสนิทมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนั้น เย่เซียวกลับสงบลง ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้ง
ลี่เว่ยซีค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ใคร? ปกติแกยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ยังมีเวลาไปคบใครได้อีกเหรอ?”
“กู้จิ้นเหยียน” เย่เซียวตอบเสียงเบา
“กู้จิ้นเหยียน? คุณกู้ที่บริษัทแกน่ะเหรอ?” ลี่เว่ยซีเบิกตากว้างอีกครั้ง ยากจะปิดบังความประหลาดใจ
“เขานั่นแหละ” เย่เซียวมองท่าทางตกใจของเพื่อน แล้วอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ “ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย?”
“ใครได้ยินก็ต้องตกใจทั้งนั้น เมื่อก่อนแกบ่นถึงเขาออกบ่อย” ลี่เว่ยซีจ้องมองเขาไม่วางตา
เย่เซียวยกมือขึ้นแตะปลายจมูก สีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “เขา...ใช้งานคนหนักจริง ๆ แถมไม่เคยไว้หน้าใครด้วย”
“เอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย เงียบมานาน พอขยับทีก็ทำเอาตะลึงเลย” ลี่เว่ยซีเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
หลังทั้งคู่กินมื้อเย็นเสร็จและเดินออกจากร้านอาหาร ลี่เว่ยซีก็พูดขึ้นว่า “ฉันไปส่งแกกลับนะ”
“ไม่ต้อง มีคนมารับแล้ว” เย่เซียวเงยหน้ามองกู้จิ้นเหยียนที่กำลังเดินตรงเข้ามา น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง เห็นชัดว่าเขาบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าไม่ต้องอุตส่าห์มารับถึงที่
ลี่เว่ซีมองตามสายตาของเขาไป เห็นกู้จิ้นเหยียนเดินเข้ามาช้า ๆ จึงส่งสายตาเป็นนัยให้เย่เซียวทันที