ปลายนิ้วของไป๋ไป่หยานเผลอกำชายกระโปรงแน่น เธอข่มความว้าวุ่นในใจไว้สุดกำลัง ก่อนฝืนยิ้มอย่างอ่อนหวานและว่าง่าย แล้วลุกขึ้นพยักหน้าให้ซ่งสือเล็กน้อย
“พี่ซ่ง” เธอจงใจปรับน้ำเสียงให้นุ่มลง แววตาซ่อนความหลบเลี่ยงไว้ สายตาไม่กล้าหยุดอยู่บนใบหน้าเย็นชาของซ่งสือนานนัก “ฉันติดต่อซ่งเชียนไม่ได้ เลยเป็นห่วงมาก วันนี้พอดีแวะมาเยี่ยมเขาค่ะ”
ซ่งสือเดินไปนั่งยังที่นั่งประธานในห้องรับแขกอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้ววางแตะเข่า สายตาสงบนิ่งทอดมองเธอโดยไม่มีความอ่อนโยนสำหรับการทักทายแม้แต่น้อย ความตรงไปตรงมาของเขาทำให้คนฟังแทบหายใจไม่ออก
“มาหาซ่งเชียนเหรอ?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงแทบไม่มีความเปลี่ยนแปลง “ช่วงหลายวันนี้ฉันให้คนเก็บโทรศัพท์เขาไว้ แล้วก็จัดคนคอยดูแล เธอติดต่อเขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา”
ใจของไป๋ไป่หยานจมวูบ แต่สีหน้ายังคงแสร้งทำเป็นงุนงงและน้อยใจ “ทำไมคะ? พี่ซ่ง ฉันทำอะไรไม่ดีจนทำให้พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า? ฉันกับซ่งเชียนจริงใจต่อกันนะคะ”
ขณะพูด เธอทำดวงตาให้เอ่อคลอขึ้นมาอย่างพอเหมาะ สีหน้าเหมือนถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจอย่างแสนสาหัส คำพูดชุดนี้ใช้กล่อมซ่งเชียนได้ผลทุกครั้ง เธอจึงคิดว่าจะใช้กับซ่งสือได้เหมือนกัน
แต่ซ่งสือเพียงมองเธอแสดงละครอย่างเรียบเฉย แววตาไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย กลับยิ่งเย็นชาและจับผิดมากขึ้น
“จริงใจต่อกันเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ เอ่ยชัดทีละคำ “คุณไป๋ มีบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดต่อหน้าฉัน ซ่งเชียนจิตใจบริสุทธิ์ ถูกคนหลอกได้ง่าย แต่ฉันไม่หลงกลหรอก”