นับตั้งแต่วันที่ไป๋อวี้เยี่ยนกลับมาพบครอบครัว เธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ในตระกูลไป๋อย่างเป็นธรรมชาติ
เช้าตรู่วันหนึ่ง เธอก้าวลงบันไดมา แล้วก็เหลือบเห็นไป๋ชิงชิงกำลังกดน้ำจากตู้กดน้ำอยู่ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะเรียกระบบในใจเงียบ ๆ “ระบบ แม่ไป๋จะลงมาข้างล่างอีกนานแค่ไหน?”
ระบบจับความคิดของเธอไม่ออก แต่ยังคงรายงานข้อมูลอย่างไร้อารมณ์ “อีกห้านาที”
“พอแล้ว”
แววตาของไป๋อวี้เยี่ยนเย็นชาขึ้นกว่าเดิม เธอก้าวไปหาไป๋ชิงชิงสองสามก้าว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมคมราวกับเคลือบยาพิษ “เป็นยังไงบ้าง? รสชาติของการถูกเมินไม่ดีเลยใช่ไหม? ฉันลำบากอยู่ข้างนอกมาตั้งสิบกว่าปี แต่เธอกลับได้กินดีอยู่ดีที่นี่ เธอมีสิทธิ์อะไร?”
“เธอพูดบ้าอะไร!” ไป๋ชิงชิงชะงักไปทั้งตัวเมื่อถูกด่ากราดใส่หน้า ก่อนเปลวโทสะจะลุกพรึ่บขึ้นมา เธอเป็นคนอารมณ์ร้อนที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ช่วงหลายวันนี้เห็นพ่อแม่เทใจให้ไป๋อวี้เยี่ยนหมดแล้ว ในใจก็อัดอั้นจนแทบระเบิด พอถูกยั่วเข้าแบบนี้ จึงยั้งอารมณ์ไม่อยู่ทันที
“ฉันบอกว่าเธอมันผู้หญิงสารเลว” ไป๋อวี้เยี่ยนเน้นคำทีละคำ แล้วเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ความโกรธของไป๋ชิงชิงพลุ่งพล่านจนสติขาดผึง เธอยกแก้วน้ำขึ้นสาดใส่ไป๋อวี้เยี่ยนทั้งแก้ว เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวไป๋อวี้เยี่ยนแทบจะพร้อมกันพอดี 【แม่ไป๋มาถึงตรงหัวบันไดแล้ว】
ไป๋อวี้เยี่ยนตอบสนองไวราวกับซักซ้อมมาแล้วนับพันครั้ง ความโหดร้ายและรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าหายวับไปทันที ก่อนจะแทนที่ด้วยท่าทางน่าสงสารราวกับถูกทำให้ตกใจจนขวัญเสีย เธอก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย
“ชิงชิง! กำลังทำอะไรน่ะ!” แม่ไป๋เพิ่งลงบันไดมาก็เห็นภาพนั้นเข้า จึงร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบพุ่งไปหาไป๋อวี้เยี่ยน ดึงเธอมาไว้ข้างหลังแล้วปกป้องไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
“แม่! พี่เขาด่าหนู แถมยังด่าว่าหนูเป็นผู้หญิงสารเลว!” ดวงตาของไป๋ชิงชิงแดงก่ำในพริบตา เธอทั้งโกรธทั้งน้อยใจจึงฟ้องเสียงดัง พร้อมชี้ไปทางไป๋อวี้เยี่ยน