วันหนึ่ง ระหว่างที่เย่เซียวกับกู้จิ้นเหยียนกำลังเดินทางกลับวิลล่า จู่ ๆ กู้จิ้นเหยียนก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง
ทันทีที่วางสาย สีหน้าของกู้จิ้นเหยียนก็หม่นลงอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวผู้มีพฤติการณ์ลึกลับคนนั้น จะเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลไป๋ที่หายตัวไปหลายปี เรื่องบังเอิญขนาดนี้เกิดขึ้นบนโลกได้อย่างไร? สถานการณ์ตอนนี้ช่างยุ่งยากเสียจริง
เย่เซียวสังเกตได้ทันทีว่าหลังวางสาย บรรยากาศรอบตัวกู้จิ้นเหยียนก็อึมครึมลง เขาอยู่ข้างกู้จิ้นเหยียนมาหลายปี จึงไวต่อความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเจ้านายคนนี้เป็นพิเศษ ตอนนี้เส้นประสาทของเขาขึงตึงขึ้นทันที ในใจแอบคาดเดาว่าใครกันที่กล้ามาหาเรื่องกู้จิ้นเหยียนในเวลาแบบนี้
กู้จิ้นเหยียนมองท่าทางราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่ของเย่เซียวแล้วรู้สึกขัดใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จึงอธิบายว่า “เพิ่งได้รับข่าวมา ผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณหนูใหญ่ที่หายตัวไปของตระกูลไป๋”
เย่เซียวใจสะท้านอย่างแรง สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่เรื่องที่ “ไป๋อวี้เยี่ยนเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลไป๋” แต่เป็นพล็อตการตามหาญาติที่เกิดขึ้นก่อนกำหนดต่างหาก!
ตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ ไป๋อวี้เยี่ยนน่าจะได้พบกับคนตระกูลไป๋ในช่วงท้ายเรื่อง ตอนที่เธอไปร่วมงานเลี้ยงธุรกิจกับกู้จิ้นเหยียน คนตระกูลไป๋เห็นว่าเธอหน้าตาคล้ายกับไป๋ชิงชิง นางเอกหญิงรองอย่างมาก จึงยืนยันตัวตนได้ในที่สุดและรับเธอกลับตระกูล ตอนนี้เนื้อเรื่องออกนอกเส้นทางไปหมดแล้ว ทุกอย่างปั่นป่วนไม่เป็นท่า
กู้จิ้นเหยียนเห็นเย่เซียวเงียบไปนาน จึงคิดว่าเขาคงตกใจกับข่าวนี้จนตั้งสติไม่อยู่ หลังครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “ตอนนี้เราไม่มีทางควบคุมเธอไว้ได้อีกแล้ว ช่วงนี้คงต้องรบกวนคุณหน่อย”