อีกด้านหนึ่ง ไป๋ไป่หยานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้เย็นเฉียบ สวมชุดผู้ป่วยสีฟ้าสลับขาวที่ถูกเปลี่ยนให้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ บริเวณอกพิมพ์ข้อความไว้แถวหนึ่ง — โรงพยาบาลจิตเวชที่ห้า
เธอผุดลุกขึ้นทันที ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วพุ่งไปทางประตู แต่พยาบาลเวรยื่นมือมาขวางไว้
“คุณจะไปไหน?” พยาบาลเงยหน้ามองเธอ
“ฉันจะออกไปจากที่นี่ ฉันไม่ได้ป่วย!” ไป๋ไป่หยานรีบโต้แย้ง
พยาบาลเหลือบมองเธอ ก่อนพึมพำเสียงเบา “คนบ้าก็พูดกันทั้งนั้นว่าตัวเองไม่บ้า”
จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยน หันไปพูดกับไป๋ไป่หยาน “เอาละ ๆ คุณไม่ป่วยก็ได้ กลับไปที่ห้องก่อนดีไหม?”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ป่วย ทำไมต้องกลับไปด้วย!” ไป๋ไป่หยานตะโกนลั่น พลางหมุนตัวจะพุ่งออกไปทางประตู
เมื่อเห็นเช่นนั้น พยาบาลก็รีบเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาล หลายคนกรูกันเข้ามาขวางไป๋ไป่หยาน ไม่นานยาระงับประสาทอีกเข็มก็ถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายเธอ
ฤทธิ์ยามาอย่างรวดเร็ว ความง่วงงุนถาโถมเข้าครอบงำไป๋ไป่หยานในพริบตา แขนขาของเธออ่อนแรง ภาพตรงหน้าเริ่มหมุนคว้าง พละกำลังที่ใช้ดิ้นรนค่อย ๆ เหือดหาย ก่อนจะทรุดฮวบลงในอ้อมแขนพยาบาลและหมดสติไปอีกครั้ง
เมื่อกู้จิ้นเหยียนได้รับข่าวว่าไป๋ไป่หยานถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งไร้ความรู้สึก
ราตรีมืดมิด วิลลาหลังใหญ่กว้างขวางและเงียบเหงา
กู้จิ้นเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกเพียงลำพัง ภายในบ้านเปิดเพียงโคมไฟตั้งพื้นดวงหนึ่ง แสงสลัวสีเหลืองนวลโอบล้อมร่างโดดเดี่ยวของเขาไว้ เขาค่อย ๆ ยื่นมือไป ปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเย่เซียวในกรอบรูปข้างกายแผ่วเบา