เมื่อถูกส่งกลับมายังตระกูลไป๋ ไป๋ไป่หยานก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอมั่นใจอยู่เงียบ ๆ ว่ากู้จิ้นเหยียนคงไม่คิดเอาเรื่องเธออีกแล้ว
เมื่อแม่ไป๋เห็นไป๋ไป่หยานกลับมาอย่างกะทันหัน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ รีบก้าวเข้าไปหา “ทำไมกลับมาล่ะ?”
“จิ้นเหยียนรู้ว่าฉันคิดถึงบ้าน เลยให้กลับมาพักสักระยะ” ไป๋ไป่หยานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
“จริงเหรอ?” แววตาแม่ไป๋มีความสงสัยวูบผ่าน ก่อนจะลองถามหยั่งเชิง
“จริงสิคะ ถ้าแม่ไม่เชื่อ จะไปถามกู้จิ้นเหยียนดูก็ได้” ไป๋ไป่หยานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเสียงฮึดฮัดอย่างถือตัว
“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่บ้านให้สบายใจเถอะ” แม่ไป๋ยิ้ม เธอยังคงสงสัยอยู่ในใจ แต่ไป๋ไป่หยานพูดจามั่นอกมั่นใจขนาดนี้ อีกทั้งเธอก็ไม่มีทางไปถามกู้จิ้นเหยียนเพื่อพิสูจน์ จึงได้แต่พักความสงสัยไว้ก่อนอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ
ไป๋ไป่หยานเห็นสีหน้าของแม่ไป๋ทั้งหมด เธอรู้ว่าอีกฝ่ายคงถูกตัวเองหลอกจนเชื่อแล้ว ในใจจึงเริ่มวางแผนทันที
เธอตั้งใจจะพักอยู่ในตระกูลไป๋อย่างสงบสักสองสามวัน รอจังหวะเหมาะ ๆ แล้วค่อยขนเงินในบ้านหนีไปให้ไกล เมื่อคนในตระกูลไป๋รู้ความจริง เธอก็คงหนีไปไกลนับพันลี้แล้ว
คิดมาถึงตรงนี้ ไป๋ไป่หยานก็วางใจได้อย่างสนิทใจ ลอบกระหยิ่มยิ้มย่อง รู้สึกว่าแผนของตัวเองไร้ช่องโหว่
เธอเอากระเป๋าเดินทางไปเก็บไว้ชั้นบน ก่อนจะหันหลังเดินลงมา เมื่อมองไม่เห็นไป๋ชิงชิงในห้องโถง ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจ จึงถามว่า “ผู้หญิงคนนั้นไป๋ชิงชิงไปไหน?”
“นั่นน้องสาวแกนะ ทำไมเรียกน้องแบบนั้น?” แม่ไป๋ได้ยินแล้วสีหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตำหนิ