เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของหลี่อี้ก็เปลี่ยนไปทันที ดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด
“พูดอะไรของเธอ? นั่นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ!” ป้ารองหลี่ได้ยินหลี่ซูพูดถึงหลี่อี้แบบนั้น ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที
“อย่ามาอ้างญาติกันมั่ว ๆ เลย แม่ฉันคลอดฉันมาแค่คนเดียว ฉันไม่มีน้องชายอะไรทั้งนั้น” หลี่ซูเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
พอได้ยินคำพูดของหลี่ซู ป้ารองหลี่ก็หันไปมองอารองหลี่อย่างน้อยใจทันที และเป็นไปตามคาด ใบหน้าของอารองหลี่พลันหมองคล้ำลง “ไอ้สารเลว! แม้แต่น้องชายแท้ ๆ ยังไม่ยอมรับ หรือแกคิดจะไม่ยอมรับพ่ออย่างฉันด้วย?”
“ผมนึกว่าคุณรู้อยู่แก่ใจมานานแล้วเสียอีก” น้ำเสียงของหลี่ซูเจือแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน
“พี่ ผมรู้ว่าพี่พูดไปเพราะโมโห รีบขอโทษพ่อเถอะ เรื่องนี้ก็ให้มันจบไปแค่นี้นะ” หลี่อี้เกลี้ยกล่อมเสียงอ่อน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่อี้ สีหน้าของอารองหลี่ก็คลายลงเล็กน้อย เขาเหลือบมองหลี่อี้อย่างพึงพอใจ พลางคิดในใจว่า ลูกชายคนนี้ช่างถูกใจเขามากกว่าอีกคนจริง ๆ
หลี่ซูมองหลี่อี้ด้วยสายตาเย็นชา “แกนี่เป็นลูกชายที่ดีของแม่แกจริง ๆ นะ เลียนแบบแม่แกมาได้คล่องเชียว มีแต่กลเม็ดต่ำช้าที่เอาออกหน้าไม่ได้ทั้งนั้น”
หลังได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของหลี่อี้กับป้ารองหลี่ก็เดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ
เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของทั้งคู่ หลี่ซูกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย เขาเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “รีบไสหัวไปได้แล้ว”
“แก... แก... ฉันจะตีไอ้ลูกอกตัญญูอย่างแกให้ตาย!”