ฉีจิ่งเซวียนก้าวลงจากเครื่องบิน ถอดแว่นกันแดดออก แล้วก็เห็นคนที่มารอรับทันที เขาจึงเดินตรงเข้าไปหา
“คุณคือคุณชายฉีใช่ไหมครับ?” ผู้มารับเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
“อืม ใช่ฉันเอง” ฉีจิ่งเซวียนตอบด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“เชิญครับ” อีกฝ่ายรีบเดินเข้ามารับกระเป๋าเดินทางจากมือฉีจิ่งเซวียน ก่อนจะนำทางเขาขึ้นรถอย่างนอบน้อม
เสียงเครื่องยนต์ดังเข้ามาถึงด้านในลานบ้าน คนตระกูลหลินจึงรีบออกมาต้อนรับ
ฉีจิ่งเซวียนเปิดประตูรถลงมา ก็เห็นคุณปู่หลินทันที เขายิ้มพลางเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับคุณปู่หลิน คุณปู่ของผมพูดถึงคุณอยู่บ่อย ๆ ตอนอยู่บ้าน”
“ไม่ได้เจอคุณปู่ของเธอมาหลายปีแล้ว ช่วงนี้สุขภาพยังแข็งแรงดีไหม?” คุณปู่หลินถามด้วยรอยยิ้ม
“สุขภาพท่านยังดีทุกอย่างครับ” ฉีจิ่งเซวียนตอบพร้อมรอยยิ้ม
เขาเหลือบมองไปยังหลินเฟิงที่ยืนอยู่ข้างคุณปู่หลิน แววตาพลันสว่างวาบ หลินเฟิงถูกจ้องอย่างตรงไปตรงมา จึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย
ฉีจิ่งเซวียนสังเกตเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของหลินเฟิง จึงละสายตากลับมาแล้วถามว่า “คนนี้คือ?”
“หลานชายคนเล็กของฉัน หลินเฟิง” คุณปู่หลินแนะนำด้วยรอยยิ้ม
หลินเฟิง… นี่ไม่ใช่คนที่ผู้ใหญ่ตกลงหมั้นหมายไว้ให้ตั้งแต่ตอนเด็กหรอกหรือ? ฉีจิ่งเซวียนใจเต้นวูบ แววตาพลันฉายความยินดีขึ้นมาหลายส่วน
ทุกคนเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน พูดคุยเรื่องสัพเพเหระอยู่ครู่หนึ่ง ฉีจิ่งเซวียนจึงค่อยเอ่ยถึงเหตุผลที่มาเยือนในครั้งนี้
คนตระกูลหลินคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าการหมั้นหมายครั้งนี้คงถูกยกเลิก พวกเขาเพียงหวังจะใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับตระกูลฉีแห่งเมืองหลวง เพื่อให้ได้ผลประโยชน์มาบ้าง